18 grudnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Furosemid (opis profesjonalny)

Działanie

Lek o szybkim działaniu moczopędnym, silniejszym od leków tiazydowych. Hamuje transport jonów chlorkowych we wstępującym odcinku pętli Henlego, co powoduje zwiększenie wydalania sodu, potasu, wapnia, magnezu, fosforanów i chlorków wraz z wodą i silną diurezę. Początek działania pojawia się 0,5–1 h po podaniu p.o. (5–15 min po podaniu i.v.), maksimum po 2 h (po 30–60 min po podaniu i.v.) i utrzymuje się ok. 6–8 h (podany i.v. 3 h). W 70% wydalany z moczem. W przypadku niewydolności nerek następuje zwiększenie wydalania z kałem.

Wskazania

Obrzęki w niewydolności krążenia, obrzęk płuc, obrzęk mózgu, ostra lub przewlekła niewydolność nerek (działa nawet wtedy, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 5–10 ml/min), zespół nerczycowy, marskość wątroby, przełom nadciśnieniowy (z innymi lekami), zatrucia (wymuszanie diurezy) oraz leczenie skojarzone nadciśnienia tętniczego. Należy stosować w przypadku braku lub słabego efektu działania innych leków moczopędnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lek lub pochodne sulfonamidów, hipokaliemia (biegunka, niedobory pokarmowe), zatrucie glikozydami naparstnicy, przedśpiączkowy etap niewydolności wątroby, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, bezmocz, niedrożność dróg moczowych. Ostrożnie stosować w ciężkiej niewydolności serca, w rozroście gruczołu krokowego i u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu.

Interakcje

Wzmaga działanie leków hipotensyjnych, toksyczne działanie glikozydów naparstnicy, związków litu, aminoglikozydów i cefalosporyn. Osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych, sympatykomimetyków, nasila natomiast działanie pochodnych kumaryny, niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie i teofiliny. Działanie moczopędne furosemidu może być ograniczone przez równoczesne stosowanie NLPZ i sukralfatu oraz u chorych z nasilonym białkomoczem. Diuretyki tiazydowe, spironolakton i acetazolamid wzmagają jego aktywność. Leki przeczyszczające, saluretyki i glikokortykosteroidy nasilają działanie hipokaliemiczne.

Działania niepożądane

Długotrwałe stosowanie powoduje hipokaliemię i hiperurykemię, hipomagnezemię, zasadowicę metaboliczną, zwiększenie ryzyka tworzenia zakrzepów. W przypadku wystąpienia hiperglikemii i glikozurii należy przerwać leczenie. W dużych dawkach wykazuje nefro- i ototoksyczność. Ponadto może powodować uczucie zmęczenia, utratę łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, reakcje alergiczne (niedokrwistość aplastyczna, małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, zapalenie naczyń), ostre zapalenie trzustki, żółtaczkę, anoreksję. Objawy przedawkowania: odwodnienie, niskie ciśnienie tętnicze, zaburzenia elektrolitowe, hipokaliemia, hipochloremia.

Ciąża i laktacja

Kategoria C. Przenika do pokarmu kobiecego. Stosować w razie wyraźnej konieczności.

Dawkowanie

P.o. Zwykle 20–40 mg/d, w razie potrzeby do 1000 mg/d. I.m., i.v. w dawce 20–40 mg codziennie lub co 2 dni. Można co 2 h zwiększać o 20 mg aż do uzyskania diurezy. Lek powinien być stosowany w kilku (w miarę możliwości co najmniej 2) dawkach podzielonych w ciągu doby. W obrzęku płuc: 40 mg i.v. w dawce powtarzanej w razie potrzeby. Można stosować większe dawki w razie konieczności. Dzieci po 8. rż.: 0,5–1 mg/kg mc./d. Dawka i.v. we wlewie kroplowym nie może przekroczyć 4 mg/min.

Uwagi

Furosemid może negatywnie wpływać na sprawność psychofizyczną.

Preparaty na rynku polskim zawierające furosemid