31 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Nadtlenek wodoru (opis profesjonalny)

Działanie

Nadtlenek wodoru jest związkiem nietrwałym, pod wpływem katalaz zawartych w tkankach rozkłada się z uwolnieniem tlenu atomowego. Reakcja ta następuje szybko w obecności wydzielin i tkanek martwiczych. Wydzielający się tlen działa bakteriobójczo, wybielająco, oczyszcza mechanicznie zaschłe zropiałe rany, rozmiękcza strupy. 3% roztw. pobudzają ziarninowanie, natomiast roztw. 30% działają przyżegająco.

Wskazania

Przemywanie, oczyszczanie, rozmiękczanie ran. W stomatologii: stosowany do płukania jamy ustnej w chorobach przyzębia, do dezynfekcji kanałów zębowych, do hamowania drobnych krwawień miąższowych oraz do przyżegania ziarniny i rozrostów dziąsła. W celach diagnostycznych do ustalenia obszaru o największym odczynie zapalnym w rozległych stanach zapalnych jamy ustnej.

Przeciwwskazania

W ostrych wrzodziejących zapaleniach dziąseł może spowodować uszkodzenie tkanek.

Działania niepożądane

Po wniknięciu do naczyń krwionośnych może spowodować methemoglobinemię, zatory gazowe. Po wprowadzeniu do jam ciała, gdy nie mają drożności, może spowodować miejscową rozedmę. Przy przepłukiwaniu kieszonek dziąsłowych może spowodować rozedmę poddziąsłową. Częste stosowanie roztworów nadtlenku wodoru do płukania jamy ustnej wywołuje podrażnienie błony śluzowej i przerost brodawek nitkowatych języka.

Dawkowanie

Do stosowania zewnętrznego. Odkażanie ran: 3% roztw. wodne, żel. Płukanie jamy ustnej lub błon śluzowych: 0,2% roztw. (1 łyżka stołowa roztw. 3% na szklankę wody).

Preparaty na rynku polskim zawierające nadtlenek wodoru