30 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Węgiel aktywowany (opis profesjonalny)

Działanie

Preparat o silnych właściwościach adsorpcyjnych. Po podaniu p.o. wykazuje silne działanie przeciwbiegunkowe i zapierające. Działa również osłaniająco na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Ponieważ charakteryzuje się dużą powierzchnią wchłaniającą, wiąże gazy jelitowe, bakterie, toksyny, białko oraz niektóre leki (salicylany, paracetamol, barbiturany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, fenole, alkaloidy, sole metali ciężkich, pochodne benzodiazepiny, chlormetiazol, chlorochinę, chlorpromazynę i pochodne fenotiazyny, klonidynę i inne leki pobudzające OUN, digoksynę, digitoksynę, ibuprofen, kwas mefenamowy, mianserynę, nikotynę, parakwat, inhibitory MAO, fenytoinę, propranolol i inne β-adrenolityki, chininę, teofilinę, zydowudynę). Po podaniu p.o. nie wchłania się z przewodu pokarmowego i wydalany jest z kałem.

Wskazania

Objawowe leczenie biegunki, bębnicy. W zatruciach niektórymi lekami i związkami chemicznymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować u osób nieprzytomnych, u których nie zabezpieczono dróg oddechowych. Nie należy podawać niemowlętom. W leczeniu ostrych zatruć inne niezbędne leki należy podawać parenteralnie. Jeśli konieczne jest wywołanie wymiotów przez lek doustny (np. preparaty zawierające wyciąg z wymiotnicy), to należy je wywołać przed podaniem węgla. Węgiel należy podać 30–60 min po ustaniu wymiotów. Nie należy stosować węgla, jeśli konieczne jest podanie p.o. swoistego antidotum, np. metioniny. Węgiel leczniczy jest mało skuteczny w zatruciach spowodowanych m.in. przez: kwas borny, siarczan żelazawy lub inne związki metali, DDT, cyjanki, lit, etanol, metanol, glikol etylenowy, produkty rafinacji ropy naftowej, a także kwasy mineralne i zasady. Węgiel aktywowany nie adsorbuje tolbutamidu ani innych pochodnych sulfonylomocznika. Ostrożnie stosować w przypadku zatruć środkami wpływającymi na perystaltykę jelit (np. środki przeciwcholinergiczne, opoidy). Nie podawać w przypadku ostrego zatrucia substancjami miejscowo drażniącymi i żrącymi.

Interakcje

Może zmniejszać wchłanianie salicylanów, barbituranów, glutetymidu, a prawdopodobnie również innych substancji i leków (m.in. środków antykoncepcyjnych, leków przeciwzakrzepowych, antybiotyków). Inne leki należy stosować co najmniej 2 h przed przyjęciem węgla lub 2 h po jego przyjęciu.

Działania niepożądane

Może być powodem zaburzeń żołądkowo-jelitowych, może powodować zaparcia, niekiedy wywołuje wymioty, zwłaszcza u dzieci. Opisywano aspirację do płuc (zwłaszcza podczas wymiotów po podaniu węgla).

Ciąża i laktacja

Kategoria C. Brak danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania węgla aktywowanego w okresie ciąży i podczas karmienia piersią.

Dawkowanie

P.o. Dorośli i dzieci po 12. rż. W lżejszych zatruciach pokarmowych z objawami wzdęć lub nadmiernej fermentacji jelitowej: 800–1200 mg kilka razy na dobę do ustąpienia objawów. Preparaty można połykać w całości, jednak w celu uzyskania ich szybszego działania zaleca się rozgryzanie tabletek. Przeciwbiegunkowo 3–6 g co 1 h (3–4 ×) najlepiej w postaci zawiesiny wodnej do ustąpienia objawów. W zatruciach. Dorośli i dzieci po 1. rż. Jednorazowa dawka wynosi zwykle 4–12,5 g w postaci zawiesiny wodnej, która powinna mieć konsystencję gęstej śmietany. Można podawać ją sondą żołądkową podczas płukania żołądka. W razie potrzeby można ją podawać kilkakrotnie w ciągu doby. Dzieci do 1. rż. 1 g/kg mc. co 4 h w zawiesinie wodnej lub roztworze sorbitolu.

Uwagi

Węgiel barwi kał na czarno.

Preparaty na rynku polskim zawierające węgiel aktywowany