19 kwietnia 2014 roku, [zaloguj się]

   Lekarze pacjentom
 

Visken (pindolol) - tabl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 marca 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Visken tabl. 5 mg 30 tabl. Novartis Pharma GmbH 16.56

Preparat zawiera substancję: pindolol

Inne preparaty zawierające pindolol:

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Visken?

Lek z grupy beta-blokerów powodujący zmniejszenie częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu oraz obniżenie ciśnienia tętniczego.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Visken?

Substancją czynną preparatu jest pindolol. Jest to substancja należąca do grupy leków zwanych beta-blokerami (inna stosowana nazwa to beta-adrenolityki) (). Działanie tych leków polega na zablokowaniu pewnego typu receptorów, nazywanych receptorami adrenergicznymi typu beta. Są to receptory pobudzane w warunkach fizjologicznych przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów beta uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory beta. Działanie pindololu, podobnie jak innych leków z tej grupy, prowadzi do zmniejszenia częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu oraz do obniżenia ciśnienia tętniczego. Preparaty z tej grupy stosowane są jako leki przeciwnadciśnieniowe oraz w leczeniu chorób układu sercowo–naczyniowego.
Pindolol charakteryzuje się niewybiórczym działaniem w stosunku do receptorów beta 1 i beta 2. Oprócz blokowania receptorów beta wykazuje jednocześnie słabą zdolność ich aktywacji (tzw. wewnętrzną aktywność sympatykomimetyczną). Takie jego działanie sprawia, że zmniejszenie częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu jest mniej wyrażone niż w przypadku innych leków z tej grupy, ale także ryzyko wystąpienia zależnego od receptorów beta 2 zwężenia dróg oddechowych jest mniejsze.
↑ do góry

Kiedy stosować Visken?

Preparat jest wskazany:
· w leczeniu nadciśnienia tętniczego
· w celu zapobiegania napadom dławicy piersiowej
· w zaburzeniach rytmu serca (częstoskurcz zatokowy i przedsionkowy, częstoskurcz napadowy, częstoskurcz u chorych z trzepotaniem i migotaniem przedsionków, skurcze dodatkowe nadkomorowe)
· w krążeniu hiperkinetycznym (zespół serca hiperkinetycznego).
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występuje u Ciebie:
· astma oskrzelowa i stany skurczowe oskrzeli
· niewyrównana zastoinowa niewydolność serca niepoddająca się leczeniu preparatami naparstnicy
· zespół serca płucnego
· istotna klinicznie bradykardia
· blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia
· zespół tachykardia-bradykardia
· zespół Raynauda
· niedociśnienie tętnicze
· zespół chorego węzła zatokowego
· blok zatokowo-przedsionkowy
· świeży zawał serca
· kwasica metaboliczna
· ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego.
Preparatu nie należy stosować w ciąży i w okresie karmienia piersią o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Visken?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Pindolol posiada zdolność do słabej aktywacji receptorów beta (tzw. wewnętrzną aktywność sympatykomimetyczną). Dlatego zmniejsza częstotliwość rytmu serca i siłę jego skurczu w mniejszym stopniu, niż inne leki z tej grupy. U chorych z niewydolnością serca należy ustalić dawkę glikozydów nasercowych przed rozpoczęciem stosowania pindololu.
Ze względu na swoją wewnętrzną aktywność sympatykomimetyczną, pindolol uważany jest za lek bezpieczniejszy w stanach skurczowych oskrzeli niż inne leki tej grupy. Jednakże, nie można całkowicie wykluczyć ryzyka wystąpienia skurczu oskrzeli związanego ze stosowaniem preparatu. Z tego względu nie należy stosować preparatu u chorych z astmą oskrzelową w wywiadzie. W razie wystąpienia skurczu oskrzeli konieczne może być zastosowanie leków rozszerzających oskrzela (takich jak salbutamol czy pochodne teofiliny) zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Niezbędne może być dożylne podanie leków rozszerzających oskrzela lub tlenoterapia.
Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia, w szczególności operację chirurgiczną, koniecznie poinformuj lekarza o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów. Lekarz podejmie indywidualną decyzję o kontynuacji leczenia beta-blokerem lub zaleci zaprzestanie jego stosowania.
W przypadku pindololu ryzyko działań niepożądanych po nagłym przerwaniu stosowania preparatu jest mniejsze, niż w przypadku innych beta-blokerów, pozbawionych wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej. Jednakże, jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę zgodnie z indywidualnymi zaleceniami lekarza.
U chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy przed rozpoczęciem stosowania preparatu oraz w trakcie jego stosowania konieczne jest leczenie mające na celu zablokowanie receptorów alfa-adrenergicznych.
Stosowanie leków z grupy beta-blokerów może nasilać zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych (nasilenie zespołu Raynauda, zapalenie tętnic, przewlekła niedrożność tętnic kończyn dolnych). Jednakże, w przypadku leczenia pindololem działania niepożądane dotyczące naczyń obwodowych występują rzadko.
Rzadko stosowanie preparatu u chorych z ciężką niewydolnością nerek może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek.
Chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność ponieważ pindolol może maskować objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca, przyspieszenie czynności serca (tachykardia). Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi. Niekiedy, pocenie się może stanowić główny, dobrze rozpoznawalny objaw hipoglikemii. Konieczne może być dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych (w tym insuliny).
Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u osób chorych na łuszczycę lekarz rozważy stosunek korzyści do ryzyka i w każdym przypadku indywidualnie podejmie decyzję czy można rozpocząć leczenie pindololem. Leki z grupy beta-blokerów mogą zaostrzać objawy łuszczycy lub powodować jej wystąpienie.
Preparat może zwiększać wrażliwość na alergeny (dotyczy również chorych poddawanych leczeniu odczulającemu) i nasilać reakcje anafilaktyczne oraz powodować zmniejszenie skuteczności działania stosowanej w takich przypadkach adrenaliny. Należy unikać stosowania preparatu u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej, zwłaszcza jeżeli w przeszłości występowały reakcje alergiczne na podobne leki.
Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może powodować działania niepożądane (np. zawroty głowy, zmęczenie, omdlenia), które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy zachować ostrożność zwłaszcza w początkowym okresie leczenia i podczas zwiększania dawki.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Visken

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz indywidualnie ustali dawkowanie w zależności od stanu i reakcji chorego na leczenie. Zwykle stosuje się dawki w zakresie 5–30 mg na dobę.
Dorośli:
Nadciśnienie tętnicze: dawkę 5–15 mg można przyjmować 1 raz na dobę, rano; dawkę dobową 20 mg należy przyjmować w 2 dawkach podzielonych. W przypadku ciężkiego nadciśnienia lekarz może dołączyć inny lek przeciwnadciśnieniowy.
Dławica piersiowa i zaburzenia rytmu serca: 10–30 mg na dobę w 2–3 dawkach podzielonych.
Zespół hiperkinetycznego serca: 7,5–20 mg na dobę.
U chorych z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby konieczne może być dostosowanie dawkowania i zmniejszenie dawki dobowej przez lekarza.
Dzieci:
Nie ma wystarczającego doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu u dzieci.
↑ do góry

Czy można stosować Visken w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Należy zachować daleko idącą ostrożność. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści związanych ze stosowaniem preparatu w Twoim przypadku.
Przed zastosowaniem preparatu w okresie karmienia piersią skonsultuj się z lekarzem; pindolol przenika do mleka matki karmiącej.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
W okresie stosowania beta-blokerów przeciwwskazane jest dożylne przyjmowanie leków z grupy antagonistów wapnia, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych (możliwe zaburzenia przewodzenia w sercu i zmiany kurczliwości mięśnia sercowego).
Nie należy stosować beta-blokerów (pindololu) równolegle z inhibitorami MAO, ani w okresie 14 dni po zaprzestaniu stosowania inhibitorów MAO.
Należy zachować ostrożność jeżeli preparat jest stosowany równolegle z:
· insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – możliwe zaburzenie kontroli stężenia glukozy we krwi i nasilenie hipoglikemii; beta-blokery, w tym pindolol, mogą maskować objawy hipoglikemii (tachykardia, drżenie); należy kontrolować stężenie glukozy we krwi; pocenie się może stanowić główny, dobrze rozpoznawalny objaw hipoglikemii
· antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem, nifedypina, amlodypina, felodypina, lacydypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) przyjmowanymi doustnie – konieczne jest monitorowanie i ścisły nadzór lekarza
· cymetydyną i hydralazyną – możliwe zwiększenie stężenia pindololu we krwi
· klonidyną – jeżeli klonidyna jest stosowana równolegle z beta-blokerem i konieczne jest zaprzestanie leczenia należy najpierw przerwać leczenie beta-blokerem na kilka dni przed przerwaniem stosowania klonidyny (nagłe przerwanie stosowania klonidyny w okresie stosowania beta-blokera może powodować znaczny wzrost ciśnienia tętniczego i stanowić zagrożenie życia)
· niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (indometacyną, ibuprofenem) – przeciwnadciśnieniowe działanie beta-blokerów, w tym pindololu, może ulec osłabieniu
· fenotiazyną – ryzyko zwiększenia stężenia fenotiazyny i pindololu we krwi
· rezerpiną – ryzyko nadmiernego nasilenia działania (nadmiernego zablokowania receptorów beta)
· lekami sympatykomimetycznymi – w zależności od rodzaju stosowanych leków sympatykomimetycznych istnieje ryzyko osłabienia działania sympatykomimetyków rozszerzających oskrzela (konieczne może być zwiększenie ich dawek) lub ryzyko znacznego zwiększenia ciśnienia tętniczego (w przypadku zastosowania np. adrenaliny); sympatykomimetyki mogą osłabiać działanie beta-blokerów
· teofiliną – beta-blokery mogą wpływać na szybkość wydalania teofiliny
· preparatami stosowanymi do znieczulenia i podczas znieczulenia (np. leki zwiotczające typu tubokuraryny) – może dojść do nasilenia bradykardii (zmniejszenia częstotliwości rytmu serca) i znacznego niedociśnienia tętniczego (koniecznie należy poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów)
· lekami przeciwnadciśnieniowymi i innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna, leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny, baklofen, amifostyna) – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego
· niektórymi preparatami mającymi wpływ na aktywność układu enzymatycznego cytochromu P450 (izoenzymu 2D6) – ryzyko zmiany stężenia pindololu we krwi. Do preparatów, które mogą zwiększać stężenie pindololu we krwi i nasilać efekty jego działania należą między innymi: leki przeciwpsychotyczne (tiorydazyna, chlorpromazyna), leki przeciwarytmiczne (takie jak propafenon, chinidyna, amiodaron), fluoksetyna, paroksetyna, delawiryna, mykonazol, pergolid, rytonawir.
Skuteczność działania adrenaliny w leczeniu objawów reakcji anafilaktycznych może ulec osłabieniu u osób przyjmujących leki z grupy beta-blokerów.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Visken może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Niezbyt często możliwe: zmęczenie, bóle i zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, stany splątania, nerwowość, pocenie się, zaburzenia snu, obniżenie nastroju, koszmary senne, omamy, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, bóle brzucha, rumień, świąd, uczucie mrowienia i ziębnięcia kończyn. Rzadko: suchość błony śluzowej jamy ustnej, osłabienie i kurcze mięśni, zaburzenia krążenia obwodowego, nasilenie istniejących objawów chromania przestankowego lub zespołu Raynauda, zespół zaburzeń oddechowych u chorych ze skłonnością do skurczu oskrzeli lub obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych, zapalenie spojówek, zmniejszone wydzielanie łez, zaburzenia widzenia, zapalenie rogówki, ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie cukrzycy, hipoglikemia po dłuższym okresie bez posiłku lub po wysiłku fizycznym (objawy hipoglikemii takie jak tachykardia i drżenie, mogą być maskowane przez pindolol), zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), zaostrzenie napadów dławicy piersiowej. Bardzo rzadko beta-blokery mogą powodować: nasilenie lub wystąpienie objawów łuszczycy oraz zmian na skórze podobnych do łuszczycy, zapalenie stawów, niedociśnienie tętnicze (niekiedy z omdleniem), zaburzenia rytmu serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, zaburzenia funkcji seksualnych, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, pogorszenie czynności nerek u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
Beta-blokery mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz nasilać objawy reakcji anafilaktycznej.