2 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Cital (citalopram) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Cital tabl. powl. 20 mg 30 tabl. Glenmark 27.50
Cital tabl. powl. 20 mg 60 tabl. Glenmark 52.01

Preparat zawiera substancję: citalopram

Inne preparaty zawierające citalopram: Aurex 20 (tabl. powl.) , Aurex 40 (tabl. powl.) , Cipramil (tabl. powl.) , Citabax 10 (tabl. powl.) , Citabax 20 (tabl. powl.) , Citabax 40 (tabl. powl.) , Citalopram Bluefish (tabl. powl.) , Citalopram Teva 20 mg (tabl. powl.) , Citalopram Vitabalans (tabl. powl.) , Citaxin (tabl. powl.) , Citronil (tabl. powl.) , Oropram 20 mg (tabl. powl.) , Pram (tabl. powl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Cital?

Lek o działaniu przeciwdepresyjnym, należący do grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Cital?

Substancją czynną preparatu jest citalopram, należący do grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (można spotkać skrót SSRI dla określenia tej grupy leków, pochodzący od angielskiego selective serotonin reuptake inhibitor). Serotonina jest jednym z neuroprzekaźników, substancji odgrywających istotną rolę w komunikacji pomiędzy neuronami. Miejsce połączenia dwóch neuronów zwane jest synapsą. Komórka przekazująca informację, znajdująca się przed synapsą, uwalnia do szczeliny synaptycznej tak zwany mediator, czyli substancję, która jest wychwytywana i rozpoznawana przez komórkę odbierającą informację, znajdującą się za synapsą. W tym przypadku mediatorem jest serotonina. Niektóre cząsteczki serotoniny zostają wychwycone z powrotem przez receptory neuronu znajdującego się przed synapsą, co nazywamy wychwytem zwrotnym. Działanie citalopramu polega na hamowaniu procesu wychwytu zwrotnego serotoniny, a co za tym idzie na wydłużeniu czasu działania serotoniny w synapsie i czasu pobudzenia komórki odbiorczej. Impulsy nerwowe wysyłane są częściej. Większa stymulacja zależnych od serotoniny komórek wiązana jest z działaniem przeciwdepresyjnym. Citalopram nie wykazuje działania na wychwyt zwrotny innych mediatorów niż serotonina, jak również nie wykazuje powinowactwa (lub wykazuje bardzo słabe) do innych niż serotoninowe receptorów. Dlatego jego działanie określane jest jako selektywne.
↑ do góry

Kiedy stosować Cital?

Preparat jest wskazany:
· w leczeniu depresji w fazie początkowej
· w podtrzymującym leczeniu depresji.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.
Przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest wydłużony odstęp QT lub wrodzony zespół wydłużonego QT. Nie możesz stosować równolegle innych leków, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT, pimozydu ani inhibitorów MAO (w tym selegiliny w dawce większej niż 10 mg/d).
Inhibitory MAO (MAO jest skrótem od monoaminooksydaza – jeden z enzymów tkankowych) to leki stosowane między innymi w leczeniu depresji z lękiem i depresji atypowej, a także niedociśnienia tętniczego. Do tej grupy należą między innymi moklobemid i selegilina.
Leczenie citalopramem możesz rozpocząć 14 dni po zaprzestaniu przyjmowania nieodwracalnego inhibitora MAO lub po czasie określonym w materiałach dotyczących danego leku w przypadku odwracalnego inhibitora MAO. Inhibitory MAO mogą być wprowadzone do leczenia 7 dni po odstawieniu citalopramu.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Cital?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Dane dotyczące bezpieczeństwa długotrwałego stosowania citalopramu u dzieci młodzieży do 18. roku życia są ograniczone. Jeśli lekarz zadecyduje o konieczności leczenia dziecka tym preparatem, należy monitorować chorego pod kątem możliwości wystąpienia zachowań związanych z samobójstwem.
Efekty stosowania preparatu mogą wystąpić dopiero po kilku tygodniach leczenia, niekiedy ten czas jest dłuższy. Chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do momentu poprawy stanu zdrowia. Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywany jest citalopram, również mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto te schorzenia mogą współistnieć z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Osoby leczone citalopramem z powodu innych niż depresja chorób, a także osoby po próbach samobójczych oraz takie, które przed rozpoczęciem leczenia wykazują znacznego stopnia skłonności samobójcze, powinny być ściśle monitorowane przez lekarza.
Grupą szczególnego ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia. Również w czasie zmian dawkowania chory powinien być objęty szczególną opieką lekarską. Chorzy oraz osoby z ich otoczenia powinni zwracać uwagę na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, wystąpienie zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Należy zachować ostrożność w przypadku osób, u których kiedykolwiek wystąpiły drgawki. Wystąpienie drgawek lub zwiększenie częstości ich występowania wymaga zwykle przerwania leczenia (decyzję taką podejmuje lekarz).
Należy unikać stosowania citalopramu u osób z nieleczoną lub niepoddającą się leczeniu padaczką. Chorzy z kontrolowaną padaczką powinni być objęci ścisłą obserwacją.
W następujących przypadkach w trakcie leczenia chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarza:
· jeśli kiedykolwiek występowały u niego stany maniakalne (w razie wystąpienia fazy maniakalnej lekarz prawdopodobnie przerwie leczenie)
· jeśli oprócz depresji stwierdzono u chorego psychozę, ponieważ preparat może nasilać objawy psychotyczne
· jeśli stosuje leki, które wpływają na czynność płytek krwi lub mogą zwiększać ryzyko krwawienia, jak również jeśli w przeszłości występowały zaburzenia krzepnięcia krwi (podczas stosowania preparatu mogą wystąpić przedłużające się lub nieprawidłowe krwawienia).
Stosowanie preparatu może prowadzić do zmniejszenia stężenia potasu we krwi i zespołu nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (szczególnie narażone są osoby w podeszłym wieku). Efekt ten jest przemijający i ustępuje zazwyczaj po zakończeniu leczenia.
W przypadku cukrzycy należy zachować ostrożność. U osób z cukrzycą może być konieczna zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych (decyzję taką podejmuje lekarz).
Jeśli wystąpią:
· pobudzenie
· drżenie
· drgawki kloniczne mięśni
· podwyższona temperatura
należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, gdyż ich przyczyną może być tak zwany „zespół serotoninowy”, stan będący zagrożeniem życia. Zespół serotoninowy wymaga natychmiastowej pomocy medycznej.
Citalopram może powodować zależne od dawki wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu komorowego (w tym typu torsade de pointes), głównie u kobiet, pacjentów ze zmniejszonym stężeniem potasu we krwi lub z współistniejącym wydłużeniem odstępu QT lub innymi chorobami serca.
Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów ze znaczną bradykardią, z ostatnio przebytym zawałem lub z niewyrównaną niewydolnością serca.
Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia (zmniejszone stężenie potasu we krwi) i hipomagnezemia (zmniejszone stężenie magnezu we krwi), zwiększają ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca. Stężenie elektrolitów powinno być wyrównane przed rozpoczęciem leczenia citalopramem.
Jeśli pacjenci z ustabilizowaną chorobą serca są w trakcie leczenia, przed rozpoczęciem stosowania citalopramu lekarz rozważy wykonanie badania EKG.
Jeśli podczas leczenia pojawią się objawy zaburzeń rytmu serca, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Istnieje niewiele danych odnośnie leczenie citalopramem osób, u których zastosowano elektrowstrząsy. Z tego powodu leczenie powinno odbywać się z zachowaniem wyjątkowych środków ostrożności. Chory powinien poinformować lekarza, jeśli w przeszłości ta metoda leczenia została u niego zastosowana.
Nie należy nagle przerywać leczenia, ponieważ mogą wystąpić reakcje odstawienia. Objawiają się one: zawrotami głowy, parestezjami (w tym uczucie jak porażenie prądem), zaburzeniami snu (w tym bezsenność i nasilone sny), pobudzeniem, lękiem, drżeniami mięśniowymi, nudnościami i/lub wymiotami, splątaniem, poceniem się, bólem głowy, biegunką, kołataniem serca, chwiejnością emocjonalną, drażliwością i zaburzeniami widzenia. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie stosowania preparatu należy stopniowo zmniejszać dawkę przez okres 1-2 tygodni, przestrzegając ściśle zaleceń lekarza.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy nie powinny go stosować;

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Leki psychoaktywne mogą zaburzać zdolność podejmowania decyzji i reakcji w sytuacjach nagłych. Zachowaj ostrożność!

↑ do góry

Dawkowanie preparatu Cital

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:
Zwykle podaje się 20 mg na dobę. W razie konieczności lekarz może zadecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnie 40 mg na dobę .
Pacjenci w podeszłym wieku:
Zwykle podaje się połowę dawki zalecanej dla dorosłych. W razie konieczności lekarz może zadecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnie 20 mg na dobę.
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.
Brak danych na temat stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób u których stwierdzono wolny metabolizm z udziałem cytochromu CYP2C19, dawka początkowa przez pierwsze 2 tygodnie leczenia powinna wynosić 10 mg na dobę, dawka maksymalna to 20 mg na dobę – lekarz dobiera dawkę w zależności od reakcji pacjenta.
U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność.
Preparatu nie stosuje się u osób dzieci i młodzieży do 18. roku życia.
Sposób podawania:
Preparat należy stosować raz na dobę (o określonej porze), niezależnie od posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu.
Czas trwania leczenia.
O czasie stosowania preparatu zawsze decyduje lekarz.
Działanie przeciwdepresyjne uzyskuje się zwykle po 2–4 tygodniach stosowania preparatu. Stosowanie preparatu powinno być kontynuowane do 6 miesięcy po ustąpieniu objawów depresji.
↑ do góry

Czy można stosować Cital w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę skonsultuj się z lekarzem przed zastosowaniem preparatu.

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w ciąży, chyba że lekarz uzna użycie go za bezwzględnie konieczne.
Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią, chyba że korzyści dla matki przeważają nad ryzykiem dla dziecka. Tylko lekarz może ocenić stosunek korzyści do ryzyka w Twoim przypadku.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie citalopramu z inhibitorami MAO (ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego) oraz pimozydem i lekami wydłużającymi odstęp QT (możliwe wzmocnienie działania wydłużającego odstęp QT prowadzące do zaburzeń rytmu serca), takimi jak: leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwgrzybicze (np. sparfloksacyna, moksyfloksacyna, erytromycyna podawana dożylnie, pentamidyna, leki stosowane w leczeniu malarii, szczególnie halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna).
Spośród inhibitorów MAO selegilina w dawce do 10 mg na dobę jest dopuszczona do stosowania razem z citalopramem.
Ze względu na możliwe sumowanie działania nie należy równolegle stosować leków z grupy tryptanów ani tramadolu.
Należy zachować ostrożność stosując preparat w skojarzeniu:
· z lekami przeciwzakrzepowymi, wpływającymi na czynność płytek krwi (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy, dipirydamol oraz tiklopidyna) lub innymi lekami (np. nietypowe leki przeciwpsychotyczne, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), które mogą spowodować zwiększenie ryzyka krwotoków
· z lekami neuroleptycznymi, ze względu na możliwość wystąpienia interakcji farmakodynamicznych
· z metoprololem, cymetydyną i dezipraminą – może zachodzić konieczność modyfikacji dawek przez lekarza
· z propafenonem, ze względu na ryzyko wystąpienia zawrotów głowy i upadków.
Podczas jednoczesnego stosowania preparatów dziurawca zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych citalopramu.
Jednoczesne stosowanie flukonazolu może prowadzić do zespołu serotoninowego.
Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Cital może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania citalopramu są zazwyczaj łagodne i przemijające. Najczęściej występują w pierwszym i drugim tygodniu leczenia i zwykle ustępują w miarę poprawy stanu chorego. W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z wystąpieniem działań niepożądanych należy skonsultować się z lekarzem.
Bardzo często mogą wystąpić: senność, bezsenność, pobudzenie, nerwowość, ból głowy, drżenia, zawroty głowy, zaburzenia akomodacji, kołatanie serca, nudności, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, zaparcia, nadmierne pocenie się, astenia (brak siły, spadek wydolności organizmu).
Często mogą wystąpić: zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zaburzenia snu, zaburzenia koncentracji, koszmary senne, amnezja, lęk, zmniejszenie popędu płciowego, zwiększenie apetytu, jadłowstręt psychiczny, apatia, splątanie, migrena, parestezje, zaburzenia widzenia, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie, nieżyt nosa, zapalenie zatok, niestrawność, wymioty, bóle brzucha, wzdęcia z oddawaniem gazów, zwiększone wydzielanie śliny, wysypka, świąd, zaburzenia oddawania moczu, nadmierne wydzielanie moczu, zaburzenia wytrysku, brak orgazmu u kobiet, bolesne miesiączkowanie, impotencja, zaburzenia smaku, uczucie zmęczenia, ziewanie.
Niezbyt często mogą wystąpić: szumy uszne, bradykardia, kaszel, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni, reakcje alergiczne, omdlenia, złe samopoczucie.
Rzadko mogą wystąpić: hiponatremia (obniżony poziom potasu we krwi), zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, krwawienia (np. krwotoki z narządów rodnych, z przewodu pokarmowego, wybroczyny lub inne rodzaje krwotoków lub krwawień w obrębie skóry lub błon śluzowych).
Bardzo rzadko mogą wystąpić: omamy, mania, depersonalizacja, napady paniki (te objawy mogą być związane z chorobą podstawową), niemiarowość nadkomorowa, obrzęk naczynioruchowy, bóle stawów, mlekotok, reakcje anafilaktyczne.
Ponadto, mogą wystąpić działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania, takie jak: wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu komorowego (w tym typu torsade de pointes).