17 września 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Klarmin (klarytromycyna) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Klarmin tabl. powl. 250 mg 14 tabl. ICN Polfa Rzeszów/Valeant 19.04 12.66   
Klarmin tabl. powl. 500 mg 14 tabl. ICN Polfa Rzeszów/Valeant 25.63 12.88   

Preparat zawiera substancję: klarytromycyna

Inne preparaty zawierające klarytromycyna: Fromilid (gran. do przyg. zaw.) , Fromilid 250 (tabl. powl.) , Fromilid 500 (tabl. powl.) , Fromilid Uno (tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu) , Klabax (tabl. powl.) , Klabax 125 mg/5 ml (gran. do sporz. zaw. p.o.) , Klabax 250 mg/5 ml (gran. do sporz. zaw. p.o.) , Klabion (tabl. powl.) , Klabion Uno (tabl. powl. o przedł. uwalnianiu) , Klacid (tabl. powl.) , Klacid (gran. do sporz. zaw. p.o.) , Klacid (proszek do sporz. roztworu do infuzji) , Klacid Uno (tabl. o modyfikowanym uwalnianiu) , Lekoklar (tabl. powl.) , Lekoklar forte (tabl. powl.) , Lekoklar mite (tabl. powl.) , Taclar (tabl. powl.) , Taclar (proszek do sporz. roztworu do wlewu i.v.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Klarmin?

Lek przeciwbakteryjny do stosowania ogólnego. Antybiotyk makrolidowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Klarmin?

Substancją czynną preparatu jest klarytromycyna. Jest to antybiotyk z grupy makrolidów, zaliczany do nowej generacji tych antybiotyków, półsyntetyczna pochodna erytromycyny. Mechanizm jej działania, wspólny dla całej grupy makrolidów, polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych. Odbywa się to poprzez zablokowanie bakteryjnych rybosomów, struktur komórkowych niezbędnych do syntezy białek. Uniemożliwia to wzrost i namnażanie się komórek bakteryjnych. Klarytromycyna, podobnie jak inne antybiotyki z grupy antybiotyków makrolidowych, jest zaliczana do substancji o działaniu bakteriostatycznym (w pewnych warunkach działa także bakteriobójczo), o szerokim spektrum działania. W niektórych zakażeniach wykazuje lepsze właściwości przeciwbakteryjne niż erytromycyna. Po podaniu doustnym klarytromycyna dobrze się wchłania i szybko przenika z surowicy do tkanek (nie osiąga istotnego stężenia w płynie mózgowo rdzeniowym). Stężenie w tkankach jest zwykle kilka razy większe niż w surowicy. Oprócz leczenia zakażeń dróg oddechowych czy skóry klarytromycyna stosowana w skojarzeniu z innymi lekami odgrywa dużą rolę w leczeniu zakażeń wywołanych przez mykobakterie (prątki, w tym prątki nietypowe).
↑ do góry

Kiedy stosować Klarmin?

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na klarytromycynę:
· zakażenia górnych dróg oddechowych, zatok i ucha środkowego
· zakażenia dolnych dróg oddechowych (np. zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc, atypowe zapalenie płuc)
· zakażenia skóry, tkanki podskórnej i tkanek miękkich (np. liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych, czyraczność, róża, zakażenia ran)
· rozsiane lub zlokalizowane zakażenia wywołane przez mykobakterie
· w leczeniu zakażeń Helicobacter pylori u osób z owrzodzeniem dwunastnicy (w skojarzeniu z innymi lekami)
· u chorych zakażonych wirusem HIV w zapobieganiu rozsianym zakażeniom wywołanym przez mykobakterie (przez kompleks MAC)
oraz dodatkowo, preparat w postaci tabletek powlekanych 250 mg wskazany jest:
· w leczeniu zakażeń zębów i jamy ustnej (ropień okołowierzchołkowy, zapalenie ozębnej).
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki makrolidowe.
W okresie leczenia klarytromycyną przeciwwskazane jest stosowanie któregokolwiek z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna, ergotamina lub dihydroergotamina.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Klarmin?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia zaleca się obserwację, czy nie występują objawy nowych zakażeń. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami) należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.
Należy zachować szczególną ostrożność stosując preparat u osób z niewydolnością wątroby. Ostrożność należy także zachować w przypadku stosowania preparatu u osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek.
Równoległe stosowanie klarytromycyny i kolchicyny może prowadzić do nasilenia toksycznego działania kolchicyny i niekiedy prowadzić do zgonu, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku lub z niewydolnością nerek.
Bakterie oporne na klarytromycynę mogą również być oporne na inne antybiotyki makrolidowe, linkomycynę i klindamycynę (tzw. oporność krzyżowa).

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Preparat może powodować działania niepożądane takie jak np. zawroty głowy, stany splątania, dezorientację, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń/maszyn.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Klarmin

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania.
Dorośli i dzieci po 12. roku życia: zalecana dawka w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich wynosi 250 mg 2 razy na dobę (co 12 godzin); w ciężkich zakażeniach lekarz może zwiększyć dawkę do 500 mg 2 razy na dobę (co 12 godzin). Czas trwania leczenia wynosi 5–14 dni, a w leczeniu zapalenia płuc i zatok 6–14 dni.
U chorych z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza (zwykle lekarz zaleci zmniejszenie dawki o połowę). W tej grupie chorych nie należy stosować leku dłużej niż przez 14 dni.
Zakażenia zębów i jamy ustnej (dotyczy tylko preparatu w postaci tabletek powlekanych 250 mg): 250 mg 2 razy na dobę (co 12 godzin). Leczenie trwa zwykle 5 dni.
Zakażenia wywołane przez mykobakterie: dorośli 500 mg 2 razy na dobę (co 12 godzin). Leczenie rozsianych zakażeń u chorych na AIDS należy kontynuować tak długo, dopóki obserwuje się korzystne działanie kliniczne (leczenie w skojarzeniu z innymi lekami).
Zapobieganie zakażeniom wywołanym przez mykobakterie MAC u dorosłych: 500 mg 2 razy na dobę (co 12 godzin).
Zakażenia Helicobacter pylori (leczenie skojarzone z innymi lekami): 500 mg 2–3 razy na dobę przez 7–14 dni, w zależności od zaleconego schematu leczenia.
Sposób podawania:
Preparat w postaci tabletek powlekanych przeznaczony jest do stosowania doustnego.
↑ do góry

Czy można stosować Klarmin w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania preparatu w okresie ciąży. Stosowanie preparatu w ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne i gdy w opinii lekarza korzyści dla matki przeważają nad zagrożeniem dla płodu.
Klarytromycyna przenika do mleka matki.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz:
· leki metabolizowane z udziałem izoenzymu 3A cytochromu P450 takie jak: alprazolam, astemizol, cylostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dizopiramid, alkaloidy sporyszu (np. ergotamina), karbamazepina, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, sildenafil, tadalafil, wardenafil, simwastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam, winblastyna
· leki wpływające na zwiększenie aktywności izoenzymu 3A cytochromu P450 takie jak: ryfampicyna, ryfabutyna, ryfapentyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty dziurawca, efawirenz, newirapina
· leki wpływające na zmniejszenie aktywności izoenzymu 3A cytochromu P450 takie jak: rytonawir, nelfinawir, itrakonazol, flukonazol
· leki mogące powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG (w tym leki przeciwarytmiczne takie jak dizopiramid, chinidyna, amiodaron)
· fenytoinę, teofilinę, walproinian
· alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina)
· omeprazol
· leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę)
· pochodne benzodiazepiny (midazolam, triazolam, alprazolam)
· digoksynę
· kolchicynę
· leki skierowane przeciwko retrowirusom (np. zydowudyna, rytonawir).
W okresie leczenia klarytromycyną przeciwwskazane jest stosowanie któregokolwiek z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna oraz alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina). Możliwe jest zwiększenie stężenia równolegle stosowanego cyzaprydu, pimozydu, terfenadyny, astemizolu, z czym może być związane wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, wystąpienie komorowych zaburzeń rytmu serca i niebezpiecznych dla życia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes. Ryzyko wystąpienia powyższych zaburzeń rytmu serca związane jest także z równoległym stosowaniem leków przeciwarytmicznych, takich jak dizopiramid, chinidyna, amiodaron. W przypadku ich stosowania konieczny jest ścisły nadzór lekarski i kontrola stężenia preparatów we krwi. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania innych leków metabolizowanych z udziałem izoenzymu 3A cytochromu P450 (zobacz listę powyżej), ponieważ klarytromycyna wpływa na hamowanie aktywności tego enzymu i może powodować zwiększenie stężenia tych leków we krwi. Jeżeli to będzie konieczne, lekarz może zalecić monitorowanie stężenia tych leków i odpowiednie dostosowanie ich dawek. Równoległe stosowanie klarytromycyny i statyn (np. lowastatyna, simwastatyna) może powodować wystąpienie rabdomiolizy (rzadko). Leki wpływające na zwiększenie aktywności izoenzymu 3A cytochromu P450 takie jak: ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty dziurawca, efawirenz, newirapina mogą powodować zmniejszenie stężenia klarytromycyny we krwi i zmniejszenie skuteczności jej działania. Konieczne może być dostosowanie jej dawkowania przez lekarza oraz monitorowanie stężeń powyższych leków. Leki wpływające na zmniejszenie aktywności izoenzymu 3A cytochromu P450 takie jak itrakonazol czy rytonawir mogą powodować zwiększenie stężenia klarytromycyny we krwi; o ile to będzie konieczne, lekarz zaleci odpowiednią zmianę dawkowania klarytromycyny. Klarytromycyna może powodować zwiększenie stężenia itrakonazolu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania z klarytromycyną teofiliny lub karbamazepiny; możliwe zwiększenie ich stężenia. Równoległe stosowanie preparatu z alkaloidami sporyszu (np. preparaty zawierające ergotaminę lub jej pochodne) jest przeciwwskazane, ze względu na ryzyko zatrucia, objawiającego się skurczem naczyń obwodowych i niedokrwieniem kończyn, oraz niedokrwieniem ośrodkowego układu nerwowego. Omeprazol może powodować zwiększenie stężenia klarytromycyny we krwi, zwykle bez konieczności modyfikacji jej dawkowania. Preparat może nasilać działanie warfaryny, leku przeciwzakrzepowego; może być niezbędne dostosowanie dawkowania (należy monitorować czas protrombinowy). Należy unikać równoległego doustnego stosowania pochodnych benzodiazepiny, takich jak midazolam, triazolam, alprazolam. Preparat może powodować zwiększenie stężenia we krwi stosowanej równolegle digoksyny; u chorych stosujących równolegle digoksynę lekarz zwykle zaleci monitorowanie jej stężenia. Preparat może powodować zwiększenie stężenia i nasilenie działań toksycznych stosowanej równolegle kolchicyny. Należy zachować ostrożność i kontrolować czy u chorego nie występują objawy zatrucia kolchicyną. Należy zachować ostrożność jeżeli równolegle stosowane są leki skierowane przeciwko retrowirusom (np. rytonawir, zydowudyna stosowane w leczeniu zakażenia HIV). Klarytromycyna może powodować zmniejszenie stężenia zydowudyny. Nie należy równolegle z rytonawirem stosować klarytromycyny w dawce większej niż 1 g na dobę. Rytonawir może hamować metabolizm klarytromycyny. W takiej sytuacji, o ile to będzie konieczne, lekarz zaleci odpowiednią zmianę dawkowania klarytromycyny. Zmiana dawkowania jest niezbędna zwłaszcza u chorych z zaburzeniami czynności nerek.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Klarmin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, wzdęcia, zaburzenia trawienia, zapalenie języka, przebarwienie zębów możliwe do oczyszczenia przez stomatologa, zapalenie jamy ustnej, rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się biegunką), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, martwica wątroby i niewydolność wątroby, rzadko prowadzące do śmierci), zapalenie trzustki, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia), zwłaszcza u chorych przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, drgawki, bóle i zawroty głowy, zaburzenia smaku, węchu, słuchu (szumy uszne, przemijająca utrata słuchu), zaburzenia widzenia, bezsenność, koszmary senne, stany splątania, zaburzenia orientacji, omamy, psychozy, depersonalizacja, depresja, zaburzenia rytmu serca, ryzyko wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG i zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, małopłytkowość, neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych czyli neutrofilów), bóle mięśni i stawów, nasilenie toksycznego działania równolegle stosowanej kolchicyny (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku lub z zaburzeniami czynności nerek), nadkażenia opornymi bakteriami i drożdżakami (stany zapalne błon śluzowych i skóry, zapalenie pochwy). Możliwe reakcje nadwrażliwości (w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne), takie jak: pokrzywka, wykwity skórne, obrzęk naczynioruchowy (możliwy obrzęk ust, języka, gardła, krtani utrudniający oddychanie), wstrząs anafilaktyczny a także, ciężkie reakcje skórne takie jak zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna. Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.