22 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Apidra (insulina glulizynowa) - roztwór do wstrzykiwań

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Apidra roztwór do wstrzykiwań 100 j./ml 1 fiol. 10 ml Sanofi-Aventis 85.87 23.95   
Apidra roztwór do wstrzykiwań 100 j./ml 5 wkładów 3 ml Sanofi-Aventis 126.31 32.63   

Preparat zawiera substancję: insulina glulizynowa

Inne preparaty zawierające insulina glulizynowa: Apidra SoloStar (roztwór do wstrzykiwań)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Apidra?

Lek przeciwcukrzycowy zmniejszający stężenie glukozy we krwi (lek hipoglikemizujący). Preparat zawiera insulinę glulizynową (analog insuliny ludzkiej) o szybkim początku działania.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Apidra?

Substancją czynną preparatu jest analog insuliny ludzkiej, insulina glulizynowa, wytwarzana metodą inżynierii genetycznej (gen ludzkiej insuliny, po niewielkiej modyfikacji, wprowadza się do komórki bakterii E. coli z zastosowaniem metody rekombinacji DNA). Insulina glulizynowa charakteryzuje się wcześniejszym początkiem i krótszym czasem działania niż insulina ludzka. Insulina stosowana jest w celu zmniejszenia stężenia glukozy we krwi w przebiegu cukrzycy. Powoduje zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, wywiera działanie anaboliczne i zmniejsza katabolizm. Insulina łączy się z odpowiednimi receptorami na powierzchni komórek wątroby, komórek tkanki mięśniowej oraz tkanki tłuszczowej i ułatwia wychwyt glukozy przez te komórki. Nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i w wątrobie. Hamuje także proces uwalniania glukozy przez wątrobę (zmniejsza glikogenolizę i glikoneogenezę). Zwiększa syntezę tłuszczów w tkance tłuszczowej i w wątrobie, zmniejsza lipolizę. Zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Wzmaga transport potasu do komórek. Endogenna insulina wydzielana jest przez komórki beta trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy. Kiedy stężenie glukozy we krwi jest duże następuje stymulacja wydzielania insuliny a gdy stężenie glukozy zmniejsza się wydzielanie insuliny jest hamowane. W wyniku działania preparatu u chorych na cukrzycę poprawia się kontrola glikemii poprzez zmniejszenie stężenie glukozy we krwi na czczo oraz po posiłku.
Preparat zawiera insulinę glulizynową charakteryzującą się szybszym wchłanianiem, a zatem wcześniejszym początkiem i krótszym czasem działania niż insulina ludzka. Po podaniu podskórnym początek działania rozpoczyna się po 10–20 minutach. Szybkość i czas działania preparatu insuliny są określone przez charakterystykę jej wchłaniania z tkanki podskórnej (okres półtrwania insuliny w osoczu wynosi kilka minut).
↑ do góry

Kiedy stosować Apidra?

Preparat jest wskazany w leczeniu dorosłych, młodzieży i dzieci po 6. roku życia chorych na cukrzycę, którzy wymagają stosowania insuliny.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.
Przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest hipoglikemia.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Apidra?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Wszelka zmiana sposobu leczenia cukrzycy, w tym każda zmiana stosowanego preparatu insuliny na inny, wymaga ścisłego nadzoru lekarza. Zmiana taka może pociągać za sobą konieczność dostosowania dawki. Lekarz zaleci sposób postępowania i odpowiednio dostosuje dawkę; należy postępować ściśle wg zaleceń lekarza. Konieczność dostosowania dawki może dotyczyć także stosowanych równolegle doustnych leków przeciwcukrzycowych.
Preparat należy stosować ściśle wg zaleceń lekarza i nie wolno nagle przerywać jego stosowania. Przerwanie leczenia, szczególnie w leczeniu cukrzycy typu 1, stosowanie zbyt małych dawek lub pomijanie dawek może prowadzić do wystąpienia hiperglikemii. Pierwsze objawy hiperglikemii pojawiają się zwykle stopniowo, w ciągu kilku godzin lub dni i mogą obejmować: zwiększone pragnienie, częste oddawanie moczu, nudności, wymioty, senność, zaczerwienienie i suchość skóry, suchość w ustach, utratę apetytu oraz zapach acetonu w wydychanym powietrzu. W przebiegu cukrzycy typu 1 nieleczona hiperglikemia może prowadzić do wystąpienia kwasicy ketonowej, która stanowi zagrożenie życia.
Gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania może wystąpić hipoglikemia. Po jakiejkolwiek zmianie stosowanego preparatu insuliny wczesne objawy hipoglikemii mogą być mniej nasilone lub inne od tych, występujących w czasie stosowania poprzedniego typu insuliny.
Do innych przyczyn mogących wpłynąć na zmianę, zmniejszenie nasilenia lub całkowity zanik wczesnych, ostrzegawczych objawów hipoglikemii należą:
· długotrwała cukrzyca
· intensywne leczenie z zastosowaniem insuliny
· neuropatia cukrzycowa
· przyjmowanie innych leków (np. beta-adrenolityków)
· zmiana stosowanej insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką.
W powyższych przypadkach może dojść do ciężkiej hipoglikemii (niekiedy z utratą świadomości), zanim chory uświadomi sobie jej wystąpienie.
Wysiłek fizyczny lub zmiana schematu przyjmowania posiłków może wymagać dostosowania dawkowania. Wysiłek fizyczny bezpośrednio po posiłku może zwiększać ryzyko hipoglikemii.
Ewentualna hipoglikemia może wystąpić wcześniej po zastosowaniu preparatów zawierających szybko działające analogi insulin, niż po zastosowaniu rozpuszczalnej ludzkiej insuliny.
Zapotrzebowanie na insulinę może ulec zmianie podczas choroby lub zaburzeń emocjonalnych. Należy pozostawać pod wnikliwym nadzorem lekarza, który zaleci wykonanie odpowiednich badań i dostosuje dawkę insuliny.
Niewyrównana hipoglikemia lub hiperglikemia może prowadzić do utraty przytomności, śpiączki i zgonu.
Wkłady zawierające insulinę należy stosować wyłącznie z typem wstrzykiwacza, do którego zostały przeznaczone (zobacz ulotkę dla pacjenta) i nie należy ich stosować z innymi wstrzykiwaczami. Dokładność podawanych dawek insuliny została ustalona wyłącznie dla wskazanych przez producenta wstrzykiwaczy.
W celu uniknięcia pomyłek, przed wykonaniem wstrzyknięcia zawsze należy sprawdzić na etykiecie, czy we wstrzykiwaczu znajduje się właściwa insulina.
Leczenie skojarzone z zastosowaniem insuliny i pioglitazonu może spowodować wystąpienie niewydolności serca, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka jej rozwoju. Jeżeli lekarz zaleci stosowanie insuliny w skojarzeniu z pioglitazonem konieczna jest obserwacja chorego, czy nie występują u niego objawy niewydolności serca, w tym obrzęki czy zwiększenie masy ciała. W razie wystąpienia objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania pioglitazonu.
Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci do 6. roku życia.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
· preparat zawiera metakrezol, który może powodować reakcje alergiczne.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Należy wziąć pod uwagę, że w przypadku wystąpienia hipoglikemii lub hiperglikemii, a także zaburzeń widzenia sprawność psychofizyczna, w tym szybkość reakcji może być zaburzona. Stwarza to zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zapobiegać możliwości wystąpienia hipoglikemii. Jest to szczególnie istotne u chorych, u których hipoglikemia występuje często, a także gdy wczesne objawy hipoglikemii są mało nasilone lub nie występują. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i ustalić, czy w danym przypadku możliwe jest prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń/maszyn.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Apidra

Preparat ma postać roztworu do wstrzykiwań we wkładach i przeznaczony jest do podawania podskórnego. Wkłady należy stosować wyłącznie z typem wstrzykiwacza, do którego zostały przeznaczone (zobacz ulotkę dla pacjenta) i nie należy ich stosować z innymi wstrzykiwaczami. Preparat podaje się podskórne, w tkankę podskórną brzucha, w udo lub okolicę mięśnia naramiennego. Miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednego obszaru anatomicznego powinny być zmieniane po każdym wstrzyknięciu. Wstrzyknięcie w tkankę podskórną brzucha zapewnia szybsze wchłanianie insuliny, niż w przypadku wstrzyknięcia w inne miejsca. Początek działania preparatu następuje szybciej niż w przypadku rozpuszczalnej insuliny ludzkiej. Początek i czas działania preparatu może różnić się w zależności od wielu czynników (miejsce wstrzyknięcia, dawka, temperatura, przepływ krwi, aktywność fizyczna). Należy zwrócić uwagę aby nie wprowadzić igły do naczynia krwionośnego. Miejsca wstrzyknięcia nie należy rozmasowywać.
Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Siła działania preparatu jest wyrażana w jednostkach. Jednostki te odnoszą się wyłącznie do tego preparatu i nie są tym samym co jednostki międzynarodowe (j.m.) lub jednostki wyrażające siłę działania innych analogów insuliny.
Lekarz zaleci dawkowanie indywidualnie; zaleconą dawkę insuliny należy podać podskórnie krótko (0–15 min) przed posiłkiem lub po nim bądź w ciągłej infuzji podskórnej w powłoki brzuszne.
U osób w podeszłym wieku postępujące pogorszenie czynności nerek może prowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę.
Zaburzenia czynności nerek lub wątroby mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę.
Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci do 6 roku życia.
↑ do góry

Czy można stosować Apidra w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu przez kobiety w ciąży. Insulina nie przenika przez barierę łożyskową. Zarówno hipoglikemia jak i hiperglikemia występujące w przebiegu nieprawidłowo leczonej cukrzycy mogą stanowić zagrożenie dla płodu. Dlatego w okresie ciąży a także w okresie jej planowania zalecana jest regularna kontrola stężenia glukozy we krwi i odpowiednie dostosowanie dawkowania – ściśle wg zaleceń lekarza. W I trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się i następnie stopniowo zwiększa się podczas II i III trymestru ciąży. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę gwałtownie maleje (wzrasta ryzyko wystąpienia hipoglikemii).
W okresie karmienia piersią konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i/lub stosowanej diety.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W okresie stosowania preparatu przyjmowanie jakichkolwiek innych leków może mieć miejsce tylko za zgodą lekarza lub na jego zalecenie.
Inne leki mogą zwiększać lub zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę i może być konieczne dostosowanie jej dawkowania przez lekarza. Zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę może zwiększać ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Zapotrzebowanie na insulinę może zmniejszyć się pod wpływem leków takich jak np.: doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO), fluoksetyna, pentoksyfilina, propoksyfen, inhibitory konwertazy angiotensyny (np. kaptopryl, enalapryl), dizopiramid, fibraty, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy) i sulfonamidy.
Zapotrzebowanie na insulinę może zwiększyć się pod wpływem leków takich jak np.: kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, leki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny (np. w doustnych środkach antykoncepcyjnych), pochodne fenotiazyny, somatotropina (hormon wzrostu), sympatykomimetyki (np. adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, inhibitory proteazy i atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. olanzapina i klozapina).
Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, klonidyna, sole litu mogą zarówno nasilać jak i osłabiać działanie insuliny. Pentamidyna może powodować hipoglikemię, po której może wystąpić hiperglikemia.
Sympatykolityki, takie jak np. beta-blokery, klonidyna, guanetydyna lub rezerpina mogą powodować całkowite zniesienie lub zmniejszenie reakcji wyrównawczych związanych z pobudzeniem receptorów adrenergicznych. Objawy hipoglikemii mogą nie być wyraźne i mogą pozostać niezauważone.
Alkohol może nasilać i przedłużać lub też osłabiać hipoglikemizujące działanie insuliny.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Apidra może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, występująca gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania. Objawy hipoglikemii zwykle pojawiają się nagle. Mogą obejmować: zimne poty, chłodną bladą skórę, zmęczenie, drżenie, niepokój, nietypowe znużenie, trudności z koncentracją, zawroty głowy, głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności i kołatanie serca. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, upośledzenia czynności mózgu a nawet do śmierci. Często: obrzęki, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból), miejscowe reakcje alergiczne. Rzadko lipodystrofia (zanik tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzykiwania insuliny). Ponadto, mogą wystąpić uogólnione reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne: wysypka, pokrzywka, obfite pocenie się, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, utrata przytomności; ciężkie reakcje anafilaktyczne mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.