21 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Lisonid (benazepryl (chlorowodorek benazeprylu)) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Lisonid 10 mg tabl. powl. 10 mg 28 tabl. +pharma 19.08

Preparat zawiera substancję: benazepryl (chlorowodorek benazeprylu)

Inne preparaty zawierające benazepryl (chlorowodorek benazeprylu): Lisonid 5 mg (tabl. powl.) , Lisonid 20 mg (tabl. powl.) , Lotensin (tabl. powl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Lisonid?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Lisonid?

Substancją czynną preparatu jest benazepryl należący do grupy leków zwanych inhibitorami konwertazy angiotensyny. Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na hamowaniu aktywności enzymu odpowiedzialnego za powstawanie angiotensyny II (enzym ten to konwertaza angiotensyny, często oznaczana skrótem ACE, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin Converting Enzyme). Zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje ograniczenie przekształcania (konwersji) nieaktywnej angiotensyny I do aktywnej angiotensyny II. Angiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a przez to do obniżenia ciśnienia tętniczego. Ponadto, inhibitory ACE nasilają efekty zależne od bradykininy (substancja działająca rozkurczowo na naczynia krwionośne), wywierają ochronny wpływ na naczynia i wykazują działanie przeciwmiażdżycowe. Stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego, a także w leczeniu chorób nerek (nefropatii cukrzycowej i niecukrzycowej). W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność wielu z nich w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. U chorych z niewydolnością serca inhibitory ACE zmniejszają opór naczyniowy, co poprawia warunki hemodynamiczne i zwiększa wydolność wysiłkową, pozytywnie wpływając na jakość życia.
Działanie przeciwnadciśnieniowe benazeprylu rozpoczyna się w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku i utrzymuje się do 24 godzin, a w przypadku leczenia długotrwałego przez cały okres jego trwania. Osiągnięcie optymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego może wymagać kilku tygodni stosowania preparatu.

↑ do góry

Kiedy stosować Lisonid?

Preparat jest wskazany w leczeniu:
· nadciśnienia tętniczego samoistnego
· zastoinowej niewydolności serca (leczenie skojarzone z lekami moczopędnymi i/lub glikozydami naparstnicy).
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli:
· kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy
· występuje obustronne zwężenie tętnic nerkowych
· jesteś po przeszczepie nerki
· występuje hemodynamicznie istotne upośledzenie odpływu krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa)
· występuje pierwotny hiperaldosteronizm.
Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Lisonid?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
W okresie stosowania preparatu mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne i pokrewne, w tym stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia reakcje o ciężkim przebiegu.
Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu).
Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób:
· ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach)
· ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych
· z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek)
· ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu).
W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza przez pierwsze 2 tygodnie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu (o ile to możliwe lekarz zaleci odstawienie leków moczopędnych).
W trakcie leczenia należy uważnie monitorować ciśnienie tętnicze i parametry laboratoryjne u chorych z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością krwi krążącej, z ciężką niewyrównaną niewydolnością serca, z zaburzeniami czynności nerek, z ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u osób po 65. roku życia.
W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów.
U chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki preparat może zwiększać ryzyko wystąpienia niewydolności nerek, szczególnie w przypadku równoległego stosowania leków moczopędnych. Nadciśnienie nerkowo-naczyniowe sprzyja dodatkowo wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarską (najlepiej w szpitalu) od małych dawek, zwiększanych stopniowo ściśle według zaleceń lekarza. Jeżeli to możliwe lekarz zaleci zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek przez kilka pierwszych tygodni leczenia.
U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania (zmniejszenie dawki, wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami). Indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola czynności nerek.
Stosowanie inhibitorów ACE może u wrażliwych osób powodować zaburzenia czynności nerek. Ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca lub z wcześniej występującą chorobą nerek. U chorych z zaburzeniami czynności nerek lub stosujących duże dawki preparatu istnieje ryzyko wystąpienia białkomoczu.
Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym i z zaburzeniami czynności nerek a także u chorych bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub benazeprylu. Czynność nerek należy uważnie kontrolować zwłaszcza przez kilka pierwszych tygodni po rozpoczęciu leczenia.
Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca.
Leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny mogą powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię], znaczne zmniejszenie liczby wszystkich granulocytów [agranulocytozę], zahamowanie czynności szpiku kostnego, małopłytkowość, niedokrwistość). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z zaburzeniami czynności nerek ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym układowym lub twardziną) oraz stosujących inne leki mogące powodować zmiany obrazu krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu.
Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej.
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu.
Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone, w tym z niewydolnością nerek, chorych na cukrzycę, przyjmujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi (sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę).
Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego, a nawet wstrząsu.
Bardzo rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki zastoinowej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka zastoinowa lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy często kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi.
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować ostrożność u chorych ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej (dwudzielnej).
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
· preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ preparat może powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

↑ do góry

Dawkowanie preparatu Lisonid

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając płynem. Preparat powinien być przyjmowany rano w dawce pojedynczej, ewentualnie w 2 dawkach podzielonych przyjmowanych rano i wieczorem. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Nadciśnienie tętnicze samoistne: 10–20 mg na dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Dawka maksymalna wynosi 40 mg na dobę
Zastoinowa niewydolność serca: początkowo 2,5 mg na dobę, po 2.–4. tygodniach lekarz może zwiększyć dawkę do 5 mg na dobę. Dobowa dawka maksymalna wynosi 20 mg.
U osób z zaburzeniami czynności nerek, jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania. Dawka maksymalna wynosi 10 mg na dobę.
U chorych z zastoinową niewydolnością serca dawka maksymalna wynosi 10 mg na dobę.
Dzieci:
Nadciśnienie tętnicze u dzieci 7.–16. roku życia i masie ciała większej niż 25 kg: lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie, zwykle początkowo 0,2 mg/kg masy ciała (maksymalnie do 10 mg) 1 raz na dobę.
Preparat w postaci tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci do 7. roku życia ani u dzieci starszych, które mogą mieć trudności z połknięciem tabletki.
Gdy nie są dostępne tabletki umożliwiające podanie właściwej dawki nie należy stosować preparatu.
Nie należy stosować preparatu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek.
Nie jest znany długoterminowy wpływ benazeprylu na wzrost i rozwój dzieci.
Nie ma danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci z niewydolnością serca.
↑ do góry

Czy można stosować Lisonid w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
U osób przyjmujących leki moczopędne oraz u osób odwodnionych ryzyko wystąpienia nagłego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu preparatu jest zwiększone. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu.
Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze.
Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania benazeprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi.
Leki z grupy sympatykomimetyków mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych.
Preparat może nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu we krwi.
Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, indometacyna) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi.
Równoległe spożywanie alkoholu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.
Chlorek sodu osłabia przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
Rzadko u osób stosujących preparaty złota i benazepryl mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (w tym zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze).
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Lisonid, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, zaburzenia widzenia, omdlenia, zaburzenia równowagi), kołatanie serca, zaburzenia czynności nerek, częstomocz, suchy uporczywy kaszel, zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, nudności, ból brzucha, niestrawność, zmęczenie, senność, apatia, zaburzenia widzenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie liczby krwinek białych (leukocytów), zmniejszenie liczby płytek krwi. Niezbyt często możliwe: białkomocz, postępujące pogorszenie czynności nerek, duszność, zapalenie zatok, zapalenie błony śluzowej nosa, wymioty, biegunka, zaparcia, jadłowstręt, obrzęk jelit i kamica żółciowa, zwłaszcza u pacjentów z zapaleniem pęcherzyka żółciowego, zmienność nastroju, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, stany splątania, nerwowość, niewyraźne widzenie, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, zmniejszenie liczby krwinek białych, w tym zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], zmniejszenie liczby płytek krwi [małopłytkowość]). Rzadko możliwe: dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, mocznica, ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego oraz kreatyniny w surowicy krwi, zapalenie wątroby, żółtaczka zastoinowa, bezsenność, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), pokrzywka, pęcherzyca, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona), bóle stawów i mięśni, zapalenie stawów. Bardzo rzadko: zawał serca, przejściowe napady niedokrwienne mózgu lub udar niedokrwienny mózgu (objawy prawdopodobnie wtórne do niedociśnienia tętniczego), skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, szumy uszne, niedokrwistość hemolityczna, łysienie, łuszczyca, zespół Raynaud’a. Częstość występowania nieznana: obrzęk naczynioruchowy jelit, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), reakcje zbliżone do reakcji anafilaktycznych.