18 września 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Ramistad (ramipryl) - tabl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Ramistad 5 tabl. 5 mg 28 tabl. Stada 8.94 5.97   

Preparat zawiera substancję: ramipryl

Inne preparaty zawierające ramipryl: Ampril 2,5 mg (tabl.) , Ampril 5 mg (tabl.) , Ampril 10 mg (tabl.) , Apo-Rami (tabl.) , Axtil (tabl.) , Ivipril (tabl.) , Mitrip (tabl.) , Piramil 1,25 mg (tabl.) , Piramil 2,5 mg (tabl.) , Piramil 5 mg (tabl.) , Piramil 10 mg (tabl.) , Polpril (tabl.) , Polpril (kaps. twarde) , Rami-A (tabl.) , Ramicor (kaps.) , Ramipril Actavis (tabl.) , Ramipril Aurobindo (tabl.) , Ramipril Billev (tabl.) , Ramipril Pfizer (tabl.) , Ramiprilum 123ratio (tabl.) , Ramistad 2,5 (tabl.) , Ramistad 10 (tabl.) , Ramve (kaps. twarde) , Tritace 2,5 (tabl.) , Tritace 5 (tabl.) , Tritace 10 (tabl.) , Vivace 2,5 mg (tabl.) , Vivace 5 mg (tabl.) , Vivace 10 mg (tabl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Ramistad?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Ramistad?

Substancją czynną preparatu jest ramipryl. Jest to substancja należąca do grupy leków zwanych inhibitorami konwertazy angiotensyny (). Działanie tych leków polega na hamowaniu aktywności enzymu odpowiedzialnego za powstawanie angiotensyny II (enzym ten to konwertaza angiotensyny, często oznaczana skrótem ACE, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin Converting Enzyme). Zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje ograniczenie przekształcania (konwersji) nieaktywnej angiotensyny I do aktywnej angiotensyny II. Angiotensyna II jest substancją powodującą skurcz naczyń krwionośnych oraz stymulującą uwalnianie aldosteronu czego skutkiem jest wzrost ciśnienia tętniczego. Działanie leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a przez to do obniżenia ciśnienia tętniczego. Ponadto, leki te wywierają ochronny wpływ na naczynia i wykazują działanie przeciwmiażdżycowe. Stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego, a także w leczeniu chorób nerek (nefropatii cukrzycowej i niecukrzycowej). W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność wielu z nich w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. U chorych z niewydolnością serca inhibitory ACE zmniejszają opór naczyniowy, co poprawia warunki hemodynamiczne i zwiększa wydolność wysiłkową pozytywnie wpływając na jakość życia.
Obniżające ciśnienie działanie ramiprylu występuje w ciągu 1–2 godzin po przyjęciu leku i utrzymuje się do 24 godzin, a w przypadku leczenia długotrwałego przez cały okres jego trwania.
↑ do góry

Kiedy stosować Ramistad?

Preparat jest wskazany:
· w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego
· w celu zmniejszenia zachorowalności i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych u osób z grupy wysokiego ryzyka z chorobą układu sercowo-naczyniowego lub chorych na cukrzycę typu 2 i z przynajmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka (mikroalbuminuria, nieprawidłowe stężenie cholesterolu, wysokie ciśnienie tętnicze, palenie tytoniu)
· zmniejszenie umieralności u chorych z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca po ostrej fazie zawału serca.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli:
· kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy
· występuje istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub jednostronne w przypadku jednej czynnej nerki
· stosowane są procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami (może to doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych).
Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Ramistad?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia niedociśnienia po przyjęciu preparatu. Grupa zwiększonego ryzyka obejmuje osoby:
· ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnione lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach)
· z ciężkim nadciśnieniem tętniczym związanym ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA)
· z niewydolnością serca przebiegającą z niewydolnością nerek lub bez niewydolności nerek
· z hemodynamicznie istotnym upośledzeniem napływu bądź odpływu z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatia przerostowa); u niektórych osób z tej grupy stosowanie preparatu jest przeciwwskazane
· osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych
· z niewydolnością serca po zawale;
· ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca lub udar mózgu).
W powyższych przypadkach, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Jeżeli wystąpi niedociśnienie konieczne może być uzupełnienie płynów a także dostosowanie dawkowania preparatu przez lekarza.
Stosowania preparatu nie wolno rozpoczynać u osób po zawale serca jeżeli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego jest niższa niż 100 mm Hg lub chory jest we wstrząsie kardiogennym, ze względu na ryzyko dalszego pogorszenia stanu chorego.
Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. Jeżeli występuje odwodnienie organizmu, zmniejszenie objętości krwi krążącej lub zaburzenia elektrolitowe lekarz zaleci odpowiednie postępowanie przed rozpoczęciem stosowania preparatu. U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy lub równy 50 ml/min) konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej i dalsze dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny; w tych przypadkach indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu i kreatyniny we krwi. Ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca.
Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego. Ryzyko tych zaburzeń jest zwiększone u osób z niewydolnością nerek, a nadciśnienie nerkowo-naczyniowe sprzyja dodatkowo wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U tych chorych leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską.
Po zastosowaniu preparatu u chorych z zaburzeniami czynności nerek a także u chorych bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub ramiprylu.
Zaburzenia czynności nerek mogą stanowić przeciwwskazanie do rozpoczęcia stosowania preparatu u osób po zawale serca.
Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu u chorych po przeprowadzonym ostatnio przeszczepie nerki. Stosowanie preparatu u tych pacjentów nie jest zalecane.
Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja i podjęcie odpowiedniego leczenia. Obrzęk naczynioruchowy może także dotyczyć jelit czemu towarzyszą bóle brzucha. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej.
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu).
U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność; konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Rzadko może wystąpić żółtaczka cholestatyczna, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ preparat zwykle nie jest u nich skuteczny.
Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię/agranulocytozę], małopłytkowość, niedokrwistość, zahamowanie czynności szpiku kostnego). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu.
Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel, bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu.
Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Dzień przed zabiegiem operacyjnym zaleca się zaprzestanie przyjmowania preparatu. Tylko lekarz może podjąć decyzję o zaprzestaniu stosowania preparatu.
Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, powyżej 70. roku życia, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną).
Nie zaleca się równoległego stosowania soli litu.
U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
­ --preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może u niektórych osób powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego związane z zawrotami głowy lub innymi objawami, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie leków (oraz gdy równolegle spożywany jest alkohol). Przez kilkanaście godzin po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki nie należy prowadzić pojazdów ani wykonywać innych czynności wymagających sprawności psychofizycznej oraz koncentracji.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Ramistad

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat należy przyjmować codziennie o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać (nie rozgryzać, nie żuć), popijając co najmniej 1 szklanki wody. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Nadciśnienie tętnicze samoistne: u chorych nie stosujących leków moczopędnych oraz bez zastoinowej niewydolności serca początkowo 2,5 mg 1 raz na dobę, w razie potrzeby lekarz stopniowo (w odstępach 2–3 tygodni) zwiększy dawkę, aż do dawki maksymalnej, która wynosi 10 mg na dobę. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 2,5–5 mg 1 raz na dobę. Jeżeli dawka 5–10 mg na dobę nie będzie wystarczająco skuteczna lekarz zaleci stosowanie dodatkowych leków przeciwnadciśnieniowych.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz współistniejącą zastoinową niewydolnością serca, z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg na dobę. W tej grupie pacjentów na początku leczenia niezbędny jest ścisły nadzór lekarski w warunkach szpitalnych (istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego).
Zmniejszenie zachorowalności i umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych u osób z grup wysokiego ryzyka z chorobą układu sercowo-naczyniowego lub chorych na cukrzycę typu 2 z dodatkowymi czynnikami ryzyka: dawka początkowa wynosi 1,25–2,5 mg 1 raz na dobę, następnie lekarz może stopniowo, po około 3 tygodniach leczenia, zwiększyć dawkę dwukrotnie do 2,5–5 mg na dobę, potem po kolejnych 3 tygodniach do 5–10 mg na dobę. Dawka podtrzymująca wynosi 5 mg na dobę. Dawka maksymalna wynosi 10 mg na dobę.
Zmniejszenie umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych u chorych z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca po ostrej fazie zawału serca: leczenie w warunkach szpitalnych może być rozpoczęte nie wcześniej niż 3 doby po zawale serca. Dawka początkowa wynosi 1,25–2,5 mg 2 razy na dobę. Lekarz będzie stopniowo podwajał dawkę dobową co 1–3 dni. Po co najmniej 2 dniach leczenia lekarz zwiększy dawkę do 2,5–5 mg 2 razy na dobę. Dawka docelowa wynosi 5 mg 2 razy na dobę. Należy ściśle kontrolować ciśnienie tętnicze i czynność nerek
U osób przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, w tej grupie chorych może występować odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe i dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki przez lekarza. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Dawka początkowa u tych chorych wynosi zwykle 1,25 mg na dobę. Konieczne jest kontrolowanie czynności nerek i stężenia potasu we krwi.
U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml/min ale większy niż 20 ml/min) konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania; w poszczególnych przypadkach odpowiednio dostosowaną dawkę ustala lekarz. U tych osób leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. Dawka początkowa wynosi zwykle 1,25 mg 1 raz na dobę, a dawka maksymalna 5 mg 1 raz na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 20 ml/min dawka maksymalna wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę.
Należy zachować ostrożność u chorych odwodnionych, z zaburzeniami elektrolitowymi, z ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz szczególnie zagrożonych wystąpieniem niedociśnienia po przyjęciu preparatu; u tych chorych lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie i odpowiednio zmniejszy stosowaną dawkę początkową.
U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność; konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Rzadko może wystąpić żółtaczka cholestatyczna, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
U chorych w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. U tych chorych istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Z tego powodu nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.
↑ do góry

Czy można stosować Ramistad w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania i skonsultować się z lekarzem. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią. Lekarz zaleci stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych w tym okresie.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Przeciwwskazane są zabiegi z wykorzystaniem krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości, w czasie których krew narażona jest na kontakt z ujemnie naładowanymi powierzchniami. Może to doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych. Jeżeli lekarz uzna przeprowadzenie zabiegu za absolutnie konieczne może zastosować innego typu dializatory lub zalecić zmianę leków przeciwnadciśnieniowych.
Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi.
Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może powodować zmniejszenie objętości krwi krążącej i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia ramiprylem. U osób przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu.
Leki przeciwnadciśnieniowe, w tym leki moczopędne i inne leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, narkotyki, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulozyna, terazosyna) a także alkohol zwiększają ryzyko wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego.
Leki zwiększające ciśnienie tętnicze (np. sympatykomimetyki, izoproterenol, dobutamina, dopamina, epinefryna) mogą osłabiać działanie preparatu. Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze.
Preparat może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, ketoprofen) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi.
Stosowane równolegle leki przeciwcukrzycowe (preparaty doustne, insulina) mogą powodować nadmierne zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia) i dlatego zalecane jest kontrolowanie jej stężenia.
Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Ramistad, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia (np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi), suchy uporczywy kaszel, biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia czynności nerek. Niezbyt często możliwe: niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym bóle dławicowe lub zawał serca, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przemijający napad niedokrwienny mózgu, zawroty głowy, uczucie mrowienia i drętwienia na skórze (parestezje), zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia (nieostre widzenie), zaburzenia snu, objaw Raynaud’a, duszność, zapalenie błony śluzowej nosa, dyspepsja, zaburzenia trawienia, brak apetytu, wysypka, świąd, zmęczenie, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko możliwe: niedokrwistość, stany splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), pokrzywka, łysienie, łuszczyca, zaburzenia czynności nerek (ostra niewydolność nerek, mocznica), ginekomastia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie stężenia sodu we krwi. Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia/agranulocytoza], małopłytkowość, zaburzenia czynności szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna, powiększenie węzłów chłonnych), choroby autoimmunologiczne, nadmierne zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia), skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, eozynofilowe zapalenie płuc, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie komórek wątroby (hepatocytów), zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, skąpomocz lub bezmocz, obfite pocenie się, ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczna rozpływna naskórka, zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, zaostrzenie łuszczycy), zespół grypopodobny (gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, zwiększona wartość OB, zwiększenie liczby krwinek białych, eozynofilia, czyli zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych [eozynofilów], wysypka i inne objawy dermatologiczne).