28 listopada 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Cilan (cilazapryl) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 listopada 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Cilan 0,5 tabl. powl. 0,5 mg 30 tabl. Polfarmex 7.13 7.13   

Preparat zawiera substancję: cilazapryl

Inne preparaty zawierające cilazapryl: Cazaprol (tabl. powl.) , Cilan 1 (tabl. powl.) , Cilan 2,5 (tabl. powl.) , Cilan 5 (tabl. powl.) , Inhibace (tabl. powl.) , Symibace (tabl. powl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Cilan?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Cilan?

Substancją czynną preparatu jest cilazapryl należący do grupy leków zwanych inhibitorami konwertazy angiotensyny. Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na hamowaniu aktywności enzymu odpowiedzialnego za powstawanie angiotensyny II (enzym ten to konwertaza angiotensyny, często oznaczana skrótem ACE, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin Converting Enzyme). Zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje ograniczenie przekształcania (konwersji) nieaktywnej angiotensyny I do aktywnej angiotensyny II. Angiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a przez to do obniżenia ciśnienia tętniczego. Ponadto, inhibitory ACE nasilają efekty zależne od bradykininy (substancja działająca rozkurczowo na naczynia krwionośne), wywierają ochronny wpływ na naczynia i wykazują działanie przeciwmiażdżycowe. Stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego, a także w leczeniu chorób nerek (nefropatii cukrzycowej i niecukrzycowej). W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność wielu z nich w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. U chorych z niewydolnością serca inhibitory ACE zmniejszają opór naczyniowy, co poprawia warunki hemodynamiczne i zwiększa wydolność wysiłkową, pozytywnie wpływając na jakość życia.
Cilazapryl dobrze się wchłania i ulega szybkiemu przekształceniu do postaci czynnej – cilazaprylatu. Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku i jest najsilniejsze pomiędzy 3.–7. godziną. Stężenie maksymalne uzyskiwane jest w ciągu 2 godzin po przyjęciu leku.
↑ do góry

Kiedy stosować Cilan?

Preparat jest wskazany w leczeniu:
· nadciśnienia tętniczego
· przewlekłej niewydolności serca.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli:
· kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy.
Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Cilan?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób:
· ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach)
· ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych
· z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek)
· ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu).
W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. O ile to możliwe, lekarz zaleci tymczasowe zaprzestanie stosowania leków moczopędnych.
W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów.
Należy zachować ostrożność u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa) ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego.
U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej i dalsze dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny; w tych przypadkach indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu i kreatyniny we krwi.
W okresie leczenia należy regularnie kontrolować czynności nerek. Stosowanie inhibitorów ACE może u wrażliwych osób powodować zaburzenia czynności nerek. Ryzyko zaburzenia czynności nerek występuje zwłaszcza u chorych ze zmniejszonym przepływem krwi przez nerki (na skutek np. zwężenia tętnic nerkowych, ciężkiej niewydolności serca, odwodnienia, niedoboru sodu, leczenia dużymi dawkami leków moczopędnych, stosowania NLPZ). Leczenie należy rozpoczynać od małej dawki i zachować ostrożność podczas jej zwiększania. O ile to możliwe lekarz zaleci trwałe lub tymczasowe zaprzestanie stosowania leków moczopędnych.
Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. Ryzyko tych zaburzeń dotyczy szczególnie osób z niewydolnością nerek. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarską i konieczne jest monitorowanie czynności nerek.
Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym, bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek, możliwe jest zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub cilazaprylu.
Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki i dlatego nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie chorych.
Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Aby zapobiec wystąpieniu tych reakcji lekarz zaleci odpowiednie postępowanie.
Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła i krtani, mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej.
Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego jelit (ból brzucha, niekiedy nudności i wymioty) co należy brać pod uwagę w przypadku wystąpienia bólów brzucha.
Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu; nie wolno zastępować preparatu lekiem z grupy beta–adrenolityków).
Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Nie należy stosować preparatu u chorych z wodobrzuszem.
Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu.
Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną).
Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu.
Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego.
U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi.
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
· preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat, u niektórych osób, może powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

↑ do góry

Dawkowanie preparatu Cilan

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, raz na dobę, codziennie o tej samej porze dnia. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa wynosi 1 mg 1 raz na dobę. Następnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej chorego na leczenie, lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 2,5–5 mg 1 raz na dobę. Jeżeli dawka 5 mg na dobę będzie niewystarczająca do uzyskania normalizacji ciśnienia tętniczego, lekarz zaleci dodatkowo stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Nadciśnienie tętnicze u osób przyjmujących leki moczopędne: aby zapobiec objawowemu niedociśnieniu, o ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Zalecana dawka początkowa w tej grupie chorych wynosi 0,5 mg 1 raz na dobę. Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo podczas zwiększania dawki chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską.
Przewlekła niewydolność serca (leczenie skojarzone z glikozydami naparstnicy i/lub lekami moczopędnymi): dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę a leczenie powinno być rozpoczynane pod ścisłą kontrolą lekarską; jeżeli dawka jest dobrze tolerowana lekarz może ją stopniowo zwiększać. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1–2,5 mg na dobę w zależności od stanu klinicznego i odpowiedzi na leczenie. Dawka maksymalna wynosi 5 mg na dobę.
U chorych z przewlekłą niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza.
U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 40 ml/min zalecane są dawki zwykle stosowane u osób dorosłych. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 40 ml/min ale większy niż 10 ml/min dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę, a dawka maksymalna 2,5 mg na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min nie zaleca się stosowania preparatu.
U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość wątroby) dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę (lub jest mniejsza) a leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. Istnieje ryzyko wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego.
U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczynanie leczenia nadciśnienia tętniczego od dawki 0,5–1 mg na dobę; dawkę podtrzymującą ustali lekarz w zależności od stanu klinicznego i odpowiedzi chorego na leczenie.
Leczenie przewlekłej niewydolności serca u osób w podeszłym wieku należy rozpoczynać od dawki 0,5 mg na dobę. Lekarz dostosuje dawkę podtrzymującą do stanu klinicznego chorego. U chorych w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych należy ściśle przestrzegać stosowania zalecanej dawki początkowej wynoszącej 0,5 mg na dobę.
Dzieci:
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.
↑ do góry

Czy można stosować Cilan w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest przeciwwskazane.
Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Wcześniejsze lub równolegle stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego niedociśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych oraz odpowiednie nawodnienie i zwiększoną podaż elektrolitów przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu.
Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania cilazaprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi.
Preparat może nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu we krwi.
Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku, ze zmniejszoną objętością płynów, odwodnionych, stosujących leki moczopędne oraz z zaburzeniami czynności nerek. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i regularnie kontrolować czynność nerek.
Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze.
Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych.
Cilazapryl może być stosowany równolegle z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych o działaniu przeciwpłytkowym), lekami trombolitycznymi, azotanami i beta-adrenolitykami (beta-blokerami).
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Cilan może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), zaburzenia widzenia, szumy uszne, objawowe niedociśnienie tętnicze (w tym np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi), biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, niestrawność, zaparcia, zaburzenia smaku, suchy uporczywy kaszel, duszność, wysypka, świąd, zmęczenie/znużenie/wyczerpanie, skurcze mięśni. Niezbyt często możliwe: zmiany nastroju, zaburzenia snu, suchość błony śluzowej jamy ustnej, skurcz oskrzeli, obfite pocenie się, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), osłabienie, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Rzadko lub bardzo rzadko: stany splątania, dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, zawał serca (wtórny do nadmiernego niedociśnienia tętniczego), udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia tętniczego), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, eozynofilowe zapalenie płuc, nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby z martwicą lub bez, ostra niewydolność nerek, zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], małopłytkowość, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, u osób predysponowanych bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczna), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna, rumień wielopostaciowy), nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych (w tym możliwe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, hiperkaliemia).