25 kwietnia 2014 roku, [zaloguj się]

   Lekarze pacjentom
 

Tertensif Kombi (indapamid + peryndopryl) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 marca 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Tertensif Kombi tabl. powl. 5 mg + 1,25 mg (1 tabl. zawiera: 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 3,395 mg peryndoprylu, 1,25 mg indapamidu) 30 tabl. Servier 27.41 24.47   

Preparat zawiera substancję: indapamid + peryndopryl

Inne preparaty zawierające indapamid + peryndopryl: Co-Indipam (tabl.) , Co-Prenessa (tabl.) , Indix Combi (tabl. powl.) , Noliprel (tabl. powl.) , Noliprel Bi-Forte (tabl. powl.) , Noliprel Forte (tabl. powl.) , Tertensif Bi-Kombi (tabl. powl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Tertensif Kombi?

Lek obniżający ciśnienie tętnicze. Preparat złożony zawierający inhibitor konwertazy angiotensyny (peryndopryl) w połączeniu z substancją o umiarkowanym działaniu moczopędnym (indapamid).
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Tertensif Kombi?

Jest to preparat złożony zawierający 2 substancje czynne, peryndopryl i indapamid. Peryndopryl jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) (). Działanie tych leków polega na hamowaniu aktywności enzymu odpowiedzialnego za powstawanie angiotensyny II (enzym ten to konwertaza angiotensyny, często oznaczana skrótem ACE, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin Converting Enzyme). Zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje ograniczenie przekształcania (konwersji) nieaktywnej angiotensyny I do aktywnej angiotensyny II. Angiotensyna II jest substancją powodującą skurcz naczyń krwionośnych oraz stymulującą uwalnianie aldosteronu, czego skutkiem jest zwiększenie ciśnienia tętniczego. Działanie leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a przez to do obniżenia ciśnienia tętniczego. Drugą substancją czynną preparatu jest indapamid. Jest to substancja o właściwościach zbliżonych do diuretyków tiazydowych, należąca do sulfonamidów. Ma umiarkowane działanie moczopędne. Powoduje zahamowanie zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych, co skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Zwiększonemu wydalaniu sodu towarzyszy zwiększone wydalanie potasu, magnezu i chloru, natomiast zmniejsza się wydalanie wapnia. Utrata potasu z moczem jest mniej nasilona w obecności peryndoprylu. Działanie indapamidu prowadzi także do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego.
Preparat stosowany jest jako lek obniżający ciśnienie tętnicze. Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii. Po przyjęciu pojedynczej dawki działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe osiąga się po około 4 tygodniach stosowania preparatu.
↑ do góry

Kiedy stosować Tertensif Kombi?

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii peryndoprylem.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitorów ACE) lub na sulfonamidy. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli:
· kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy
· występują ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min)
· występuje encefalopatia wątrobowa
· występuje ciężka niewydolność wątroby
· występuje hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi)
· stosowane są procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami (może to doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych).
Nie należy stosować równolegle leków mogących powodować poważne zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes.
Ze względu na brak doświadczeń klinicznych preparat nie powinien być stosowany u chorych poddawanych dializom ani u chorych z nieleczoną, niewyrównaną niewydolnością serca.
Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Tertensif Kombi?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Nie zaleca się równoległego stosowania litu.
Nie zaleca się równoległego stosowania sultoprydu.
Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię] lub znaczne zmniejszenie liczby wszystkich granulocytów [agranulocytozę]). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu.
Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym momencie leczenia. W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja i podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Obrzęk naczynioruchowy może także dotyczyć jelit (objawami są bóle brzucha z lub bez nudności i wymiotów).
Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia niebezpiecznej dla życia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny (w przypadku planowanego odczulania należy wcześniej skonsultować się z lekarzem, który zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu i może zalecić inne leczenie przeciwnadciśnieniowe; w leczeniu alternatywnym nie wolno stosować beta-blokerów).
Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami (np. błony dializacyjne AN 69, siarczan dekstranu) mogą spowodować wystąpienie ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, stanowiących niekiedy bezpośrednie zagrożenie życia. Przed tego typu zabiegiem konieczna jest konsultacja z lekarzem, który może zalecić inne leki przeciwnadciśnieniowe lub stosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych.
Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Należy zachować ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ leki moczopędne mogą przyspieszać rozwój encefalopatii wątrobowej (zaburzenia czynności mózgu na skutek zaburzeń czynności wątroby). W przypadku wystąpienia objawów encefalopatii wątrobowej należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem; konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu.
W okresie leczenia lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym, bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz zaburzenia stężenia potasu. Jeżeli po zastosowaniu preparatu złożonego Tertensif Kombi wystąpią takie zaburzenia należy skonsultować się z lekarzem ponieważ mogą one wskazywać na rozwijającą się niewydolność nerek i może być konieczne zaprzestanie stosowania preparatu. Ryzyko wystąpienia niewydolności nerek dotyczy zwłaszcza chorych z ciężką niewydolnością serca lub chorobami nerek (np. zwężeniem tętnicy nerkowej).
Nie zaleca się stosowanie preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki.
U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.
Preparat może powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej. Jeżeli wystąpią objawy takie jak: suchość w ustach, wzmożone pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, skąpomocz, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nudności lub wymioty, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą świadczyć o wystąpieniu zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej.
W okresie leczenia lekarz zwykle zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Ze względu na zawartość leku moczopędnego preparat może powodować hipokaliemię (zmniejszenie stężenia potasu we krwi). Ryzyko hipokaliemii jest większe u chorych z marskością wątroby, z nasiloną diurezą, przyjmujących niedostateczne ilości elektrolitów, a także u chorych przyjmujących kortykosteroidy lub ACTH i chorych w podeszłym wieku. Hipokaliemia zwiększa ryzyko toksycznego działania stosowanych równolegle glikozydów naparstnicy i ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca. Hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, zwłaszcza u chorych z wydłużonym odstępem QT w badaniu EKG oraz ze zmniejszoną częstotliwością rytmu serca.
Z drugiej strony, zawarty w preparacie peryndopryl rzadko może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi), zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, niewydolnością serca, w podeszłym wieku, odwodnionych oraz u chorych na cukrzycę. Hiperkaliemia może powodować poważne, czasami kończące się zgonem zaburzenia rytmu serca. Należy unikać równoległego stosowania leków mogących zwiększać stężenie potasu we krwi, takich jak np. suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas lub heparyna. Jeżeli lekarz uzna stosowanie tych leków za konieczne zaleci zachowanie ostrożności i monitorowanie stężenia potasu we krwi.
Leki moczopędne mogą także powodować zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremię), której skutki mogą być poważne. Początkowo hiponatremia może przebiegać bezobjawowo i dlatego podstawowe znaczenie ma monitorowanie stężenia sodu we krwi, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz u osób z marskością wątroby.
Indapamid zawarty w preparacie zmniejsza wydalanie wapnia w moczu i może powodować nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemię). Znaczna hiperkalcemia może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W przypadku znacznej hiperkalcemii należy wykonać badania oceniające czynność przytarczyc. Przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc należy przerwać stosowanie preparatu (tylko po konsultacji z lekarzem).
Zwykle przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek oraz monitorowanie stężenia elektrolitów we krwi. Jeżeli występuje odwodnienie organizmu, zmniejszenie objętości krwi krążącej lub zaburzenia elektrolitowe lekarz zaleci odpowiednie postępowanie przed rozpoczęciem stosowania preparatu.
Preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia niedociśnienia po przyjęciu preparatu. Grupa zwiększonego ryzyka obejmuje osoby:
· ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnione lub z niedoborem elektrolitów np. przyjmujące leki moczopędne, stosujące dietę o małej zawartości soli, poddawane dializom, po biegunce lub wymiotach (przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu)
· ze zwężeniem tętnicy nerkowej
· z marskością wątroby, wodobrzuszem i obrzękami
· z ciężkim nadciśnieniem tętniczym związanym ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA)
· z przewlekłą niewydolnością serca (zwłaszcza, jeżeli jest ona nasilona) oraz z zaburzeniami czynności nerek.
W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. Dodatkowo może wystąpić pogorszenie czynności nerek, a rzadko ostra niewydolność nerek. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu we krwi. Ryzyko dotyczy zwłaszcza pierwszych 2. tygodni leczenia.
Zachowanie szczególnej ostrożności jest wymagane u osób z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyniowo–mózgowymi (osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych) ponieważ znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować u nich zawał serca lub udar mózgu.
Inne grupy chorych, których leczenie powinno być rozpoczynane od małych dawek pod ścisłym nadzorem lekarskim (niekiedy wymagane są warunki szpitalne) to:
· chorzy z nadciśnieniem naczyniowo nerkowym
· chorzy z ciężką niewydolnością serca
· chorzy na cukrzycę insulinozależną.
W powyższych przypadkach zalecana jest kontrola czynności nerek i stężenia potasu we krwi.
Konieczne jest zachowanie ostrożności u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa); jeżeli powyższe upośledzenie jest hemodynamicznie istotne nie należy stosować preparatu.
Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego.
Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel, bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu.
W okresie stosowania preparatu chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność i monitorować stężenie glukozy (szczególnie uważnie podczas 1. miesiąca stosowania preparatu). Preparat może wpływać na skuteczność działania doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i może być konieczne dostosowanie ich dawkowania przez lekarza. Indapamid zmniejsza tolerancję glukozy. W okresie stosowania preparatu może ujawnić się utajona cukrzyca.
Leki moczopędne z grupy sulfonamidów mogą powodować zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemię) i w rzadkich przypadkach zwiększenie częstości napadów dny moczanowej.
Po zastosowaniu preparatu mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości na światło. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, należy skonsultować się z lekarzem gdyż konieczne może być przerwanie leczenia. Jeżeli w przyszłości lekarz zaleci ponowne podanie leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub promieniowania UV.
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta stosująca preparat planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, który zaleci zmianę sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania i skonsultować się z lekarzem. W razie potrzeby lekarz zaleci stosowanie innych preparatów obniżających ciśnienie tętnicze.
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia i nie zaleca się jego stosowania w tej grupie wiekowej.
U chorych w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza w zależności od czynności nerek i reakcji chorego na leczenie. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od stosowania małych dawek, szczególnie u osób z zaburzeniami wodno-elektrolitowymi.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
­ --preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu
­ --preparat może spowodować wystąpienie pozytywnych wyników testów antydopingowych (informacja dla sportowców).

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może, u niektórych osób, powodować wystąpienie indywidualnych reakcji związanych z obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, osłabienie), szczególnie w początkowym okresie leczenia oraz gdy równolegle stosowane są inne leki przeciwnadciśnieniowe. W rezultacie sprawność psychofizyczna i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn może zostać upośledzona.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Tertensif Kombi

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat najlepiej przyjmować rano, przed posiłkiem. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Lekarz ustali dawkowanie indywidualnie. Zwykle zalecana dawka: 1 tabletka 1 raz na dobę. Preparat Tertensif Kombi zwykle stosuje się gdy ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane po zastosowaniu preparatu Noliprel (jeżeli dotyczy).
U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 60 ml/min ale większy niż 30 ml/min) zaleca się rozpoczynanie leczenia od odpowiedniej dawki jednej z substancji czynnych preparatu złożonego. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min).
U chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.
U chorych w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza w zależności od czynności nerek i reakcji chorego na leczenie.
Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.
↑ do góry

Czy można stosować Tertensif Kombi w okresie ciąży i karmienia piersią?

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat najlepiej przyjmować rano, przed posiłkiem. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Lekarz ustali dawkowanie indywidualnie. Zwykle zalecana dawka: 1 tabletka 1 raz na dobę. Preparat Tertensif Kombi zwykle stosuje się gdy ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane po zastosowaniu preparatu Noliprel (jeżeli dotyczy).
U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 60 ml/min ale większy niż 30 ml/min) zaleca się rozpoczynanie leczenia od odpowiedniej dawki jednej z substancji czynnych preparatu złożonego. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min).
U chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.
U chorych w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza w zależności od czynności nerek i reakcji chorego na leczenie.
Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Preparat może powodować zwiększenie stężenia oraz nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie litu we krwi.
Równoległe stosowanie baklofenu nasila działanie przeciwnadciśnieniowe. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz czynności nerek. W razie koniczności lekarz dostosuje dawkowanie.
Preparat może nasilać działanie stosowanych równolegle innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków rozszerzających naczynia krwionośne lub innych leków mogących obniżać ciśnienie tętnicze (np. niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, nasenne, uspokajające, barbiturany, opioidy, azotany). Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego oraz niedociśnienie tętnicze, w tym ortostatyczne (także jeżeli równolegle spożywany jest alkohol). Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i monitorowanie ciśnienia tętniczego.
Preparat może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe niektórych leków stosowanych do znieczulenia ogólnego.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, ketoprofen, indometacyna) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku.
Kortykosteroidy, tetrakozaktyd mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
Nie zaleca się równoległego stosowania z preparatami zwiększającymi stężenie potasu (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierającymi potas zamiennikami soli kuchennej ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemii). Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zwykle zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi oraz okresowe badania EKG.
Preparat może wpływać na skuteczność działania doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i może być konieczne dostosowanie ich dawkowania przez lekarza. Należy zachować szczególną ostrożność i kontrolować stężenie glukozy we krwi.
Stosowane równolegle: allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki mogą powodować zmniejszenie liczby krwinek białych (leukocytów) we krwi i prowadzić do leukopenii.
Stosowanie leków moczopędnych (tiazydów, diuretyków pętlowych) zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego i wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego w początkowym okresie stosowania preparatu.
Nie zaleca się stosowania sultoprydu. Równoległe stosowanie sultoprydu zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, szczególnie typu torsade de pointes, czemu dodatkowo sprzyja hipokaliemia.
Jeżeli preparat jest stosowany równolegle z niżej wymienionymi lekami, które mogą spowodować poważne zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes należy zachować ostrożność z powodu ryzyka wystąpienia hipokaliemii. Hipokaliemia dodatkowo zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes:
­ leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (jak np. chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, bretylium)
­ niektóre leki przeciwpsychotyczne: pochodne fenotiazyny (chlorpromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna), benzamidy (amisulpiryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd), pochodne butyrofenonu (droperydol, haloperydol), inne (pimozyd)
­ inne leki: beprydyl, cyzapryd, dyfemanil, erytromycyna (dożylnie), halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina (dożylnie), metadon, astemizol, terfenadyna.
W powyższych przypadkach wymagane jest zachowanie szczególnej ostrożności, monitorowanie stężenia potasu we krwi oraz regularne badania EKG.
Równoległe stosowanie preparatu z lekami powodującymi utratę potasu (np. kortykosteroidami, tetrakozaktydem, amfoterycyną B, karbenoksolonem, ACTH, penicyliną G, kwasem salicylowym i jego pochodnymi, lekami przeczyszczającymi, niektórymi lekami moczopędnymi) może zwiększać ryzyko hipokaliemii (zmniejszenia stężenia potasu we krwi) i nasilać ją. Jeżeli konieczne jest stosowanie tych substancji należy monitorować stężenie potasu we krwi.
Preparat może powodować hipokaliemię, która nasila toksyczność glikozydów nasercowych. U chorych stosujących glikozydy nasercowe należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie potasu oraz wykonywać badania EKG.
Równoległe stosowanie z metforminą zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej (nie należy stosować metforminy, jeżeli stężenie kreatyniny przekroczy 12mg/l u kobiet lub 15 mg/l u mężczyzn).
U osób odwodnionych stosowanie środków kontrastujących zawierających jod zwiększa ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek; przed zastosowaniem takich środków kontrastujących należy zapewnić odpowiednie nawodnienie chorego.
Równoległe stosowanie soli wapnia lub witaminy D może nasilać zwiększenie stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemię). Jeżeli konieczne jest stosowanie preparatów uzupełniających wapń należy ściśle kontrolować stężenie wapnia we krwi. Indapamid może wpływać na wyniki badań czynności przytarczyc, ze względu na jego wpływ na metabolizm wapnia.
Równolegle stosowana cyklosporyna może powodować zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
Jeżeli równolegle stosowane są sole złota (w postaci iniekcji) mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (objawy to: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie tętnicze).
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tertensif Kombi, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), zaburzenia widzenia, szumy uszne, niedociśnienie tętnicze w tym ortostatyczne, zaparcia, suchość w ustach, nudności, wymioty, utrata łaknienia, bóle brzucha, biegunka, niestrawność, zaburzenia smaku, suchy uporczywy kaszel bez odkrztuszania, duszność, wysypka, wysypka grudkowo-plamkowa. Niezbyt często możliwe: osłabienie, zmęczenie, zmienność nastrojów, zaburzenia snu, obfite pocenie się, reakcje nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do reakcji uczuleniowych oraz objawami astmatycznymi, plamica, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), zaostrzenie objawów istniejącego tocznia rumieniowatego układowego, skurcze mięśni, skurcz oskrzeli, niewydolność nerek, impotencja. Rzadko: hiperkalcemia (zwiększenie stężenia wapnia we krwi). Bardzo rzadko: stany splątania, zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków, dławica piersiowa i zawał serca (wtórny do znacznego niedociśnienia u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka), zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, zmniejszenie stężenia hemoglobiny), encefalopatia wątrobowa u pacjentów z poważnym uszkodzeniem wątroby, zapalenie wątroby (cytolityczne lub cholestatyczne), zapalenie trzustki, eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej nosa, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna, zespół Stevensa i Johnsona), ostra niewydolność nerek. Donoszono o przypadkach reakcji nadwrażliwości na światło. Możliwe zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi (częściej u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej i z nadciśnieniem tętniczym leczonych diuretykami), zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia) i zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej, zmniejszenie lub zwiększenie stężenia potasu we krwi (hipokaliemia lub hiperkaliemia), zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia) i dna moczanowa, zwiększenie stężenia glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Nie można wykluczyć wystąpienia reakcji anafilaktycznych.