1 listopada 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Levoxa (lewofloksacyna) - tabl. powl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 listopada 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Levoxa tabl. powl. 250 mg 10 tabl. Actavis Polska 32.58
Levoxa tabl. powl. 500 mg 10 tabl. Actavis Polska 39.25

Preparat zawiera substancję: lewofloksacyna

Inne preparaty zawierające lewofloksacyna: Levoxa (roztwór do infuzji) , Oftaquix (krople do oczu, roztwór) , Oftaquix sine (krople do oczu) , Oroflocina (tabl. powl.) , Tavanic (roztwór do infuzji) , Tavanic 250 (tabl. powl.) , Tavanic 500 (tabl. powl.) , Xyvelam (tabl. powl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Levoxa?

Lek przeciwbakteryjny stosowany ogólnie. Chemioterapeutyk stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Levoxa?

Substancją czynną preparatu jest lewofloksacyna. Jest to syntetyczny chemioterapeutyk, substancja o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wykazuje większą aktywność od ofloksacyny (jest jej lewoskrętnym enancjomerem). Ze względu na strukturę chemiczną zaliczana jest do grupy leków zwanych fluorochinolonami. Mechanizm działania lewofloksacyny polega na hamowaniu aktywności enzymu bakteryjnego niezbędnego do powstawania prawidłowej struktury kwasu nukleinowego (DNA) bakterii. Bakteryjne DNA ulega destabilizacji, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania podziałów i do śmierci komórki bakteryjnej. Po podaniu doustnym bardzo dobrze i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Dobrze przenika do narządów i tkanek (słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego).
↑ do góry

Kiedy stosować Levoxa?

Preparat jest wskazany u osób dorosłych w leczeniu zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na lewofloksacynę, takich jak:
· ostre bakteryjne zapalenie zatok
· zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli
· pozaszpitalne zapalenie płuc
· powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

oraz w leczeniu następujących zakażeń, gdy użycie leków przeciwbakteryjnych zwykle zalecanych do ich leczenia początkowego zostanie uznane za niewłaściwe:
· odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia układu moczowego
· przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego
· niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego.
Preparat w postaci tabletek może być także stosowany jako kotynuacja leczenia preparatami lewofloksacyny w postaci dożylnej.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne chinolony. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli:
· chorujesz na padaczkę
· wystąpiło u Ciebie zapalenie ścięgien po stosowaniu innych chinolonów.
Nie stosować preparatu u dzieci i młodzieży przed zakończeniem okresu wzrostu.
Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu u kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Levoxa?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Zwykle nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy bakterii Staphylococcus aureus opornych na metycylinę (MRSA).
Preparat można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i ostrego zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli zakażenia te zostały właściwie zdiagnozowane.
Preparat nie jest zalecany w przypadku ciężkiego zapalenia płuc wywołanego przez dwoinkę zapalenia płuc (pneumokoki). W zakażeniach szpitalnych wywołanych przez pałeczkę ropy błękitnej, w razie konieczności, lekarz może zalecić leczenie skojarzone z innym antybiotykiem.
Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia a niekiedy zerwania ścięgien (przypadki zerwania ścięgna Achillesa). Dotyczy to szczególnie osób w podeszłym wieku oraz osób stosujących równolegle kortykosteroidy. Jeżeli pojawi się bolesny obrzęk lub stan zapalny ścięgien należy unikać wysiłku fizycznego i skonsultować się z lekarzem. Lekarz może zalecić zaprzestanie stosowania preparatu i kontynuować leczenie innym antybiotykiem.
Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.
Szczególną ostrożność należy zachować u osób, u których ryzyko wystąpienia drgawek jest zwiększone. Są to w szczególności osoby z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (np. po przebytym urazie czaszkowo-mózgowym, udarze mózgu, procesie zapalnym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego) oraz osoby przyjmujące leki zwiększające ryzyko wystąpienia drgawek (leki obniżające próg drgawkowy, takie jak np. fenbufen i podobne do niego niesteroidowe leki przeciwzapalne, teofilina). Chorzy stosujący równolegle lewofloksacynę i wyżej wymienione leki są bardziej narażeni na wystąpienie napadów drgawkowych.
Stosowanie preparatu o osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej jest możliwe tylko po ocenieniu przez lekarza, w każdym przypadku indywidualnie, stosunku ryzyka do korzyści. U tych osób istnieje ryzyko hemolizy (nieodwracalnego uszkodzenia krwinek). W przypadku stosowania preparatu u tych osób należy zachować ostrożność i obserwować czy nie występują objawy hemolizy (zwykle lekarz zaleci odpowiednie badania laboratoryjne).
U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza, w zależności od stopnia niewydolności nerek.
Stosowanie preparatu może wywoływać reakcje nadwrażliwości. W przypadku podejrzenia wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Bardzo rzadko mogą wystąpić skórne reakcje nadwrażliwości na światło (reakcje przypominające oparzenia słoneczne). W trakcie stosowania preparatu należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne lub UV (solarium, lampy kwarcowe).
Stosowanie preparatu z lekami przeciwzakrzepowymi (takimi jak np. warfaryna, acenokumarol) może nasilać przeciwzakrzepowe działanie tych leków. W razie konieczności równoległego stosowania tych leków, lekarz zwykle zaleci regularne oznaczanie parametrów krzepnięcia krwi, szczególnie czasu protrombinowego.
Stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia zaleca się obserwację, czy nie występują objawy nowych zakażeń. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami) należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Preparat może powodować reakcje psychotyczne, bardzo rzadko myśli samobójcze oraz zachowania zagrażające życiu (niekiedy zachowania takie mogą wystąpić już po przyjęciu pierwszej dawki preparatu). Jeżeli wystąpią reakcje tego typu należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby (lub ich rodzina, opiekunowie), u których stwierdzono chorobę psychiczną lub psychozę (np. zaburzenia świadomości, omamy).
Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, może powodować zmiany w zapisie EKG (przypadki wydłużenia odstępu QT). Szczególną ostrożność powinny zachować osoby, u których występują czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT, takie jak np.:
· podeszły wiek
· zmniejszone stężenie potasu lub magnezu we krwi (hipokaliemia/hipomagnezemia) lub inne zaburzenia elektrolitowe
· zmniejszona częstotliwość rytmu serca (bradykardia), niewydolność serca, zawał serca
· wrodzone wydłużenie odstępu QT
· stosowanie leków, które mogą wydłużać odstęp QT (niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe).
U chorych na cukrzycę chinolony, w tym lewofloksacyna, mogą powodować wystąpienie hipoglikemii, zwłaszcza jeżeli równolegle stosowany jest glibenklamid lub insulina. U tych chorych lekarz prawdopodobnie zaleci regularną kontrolę stężenia glukozy we krwi.
Chinolony, w tym lewofloksacyna, mogą powodować wystąpienie neuropatii obwodowej (zaburzeń czuciowych lub czuciowo-ruchowych), która może wystąpić nagle i może prowadzić do rozwoju nieodwracalnych zmian. W razie podejrzenia wystąpienia neuropatii należy skonsultować się z lekarzem.
Preparat może powodować ciężkie reakcje nadwrażliwości, potencjalnie mogące zakończyć się śmiercią (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego), niekiedy po podaniu pierwszej dawki. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów takiej reakcji, należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem, który rozpocznie odpowiednie działania ratujące życie.
Podczas leczenia mogą wystąpić przypadki ciężkich pęcherzowych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa i Johnsona lub martwica toksyczna-rozpływna naskórka. Jeżeli wystąpią reakcje obejmujące skórę i/lub błony śluzowe należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Leki z tej grupy mogą wywołać zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperglikemię, najczęściej u osób z cukrzycą stosujących równolegle doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę. U takich pacjentów lekarz zaleci regularną kontrolę poziomu cukru we krwi.
Podczas leczenia odnotowano przypadki martwicy wątroby, aż do zakończonej zgonem niewydolności wątroby, głównie u osób z ciężką chorobą zasadniczą, np. posocznicą. W przypadku wystąpienia objawów takich jak: jadłowstręt, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwy brzuch, konieczne jest przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem.
Leki z tej grupy blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób z miastenią w wywiadzie.
W przypadku wystąpienia zaburzeń widzenia lub jakichkolwiek zmian dotyczących oczu, należy niezwłocznie skonsultować się z okulistą.
Stosowanie preparatu, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może powodować działania niepożądane takie jak np. zawroty głowy, zaburzenia widzenia, drgawki, senność, zaburzenia równowagi, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń/maszyn. Wystąpienie powyższych działań niepożądanych może stanowić zagrożenie w sytuacjach wymagających sprawności psycho-ruchowej.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Levoxa

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia i czynności nerek chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania.
Ostre zapalenie zatok. 500 mg 1 × na dobę przez 10–14 dni.
Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. 500 mg 1 × na dobę przez 7–10 dni.
Pozaszpitalne zapalenie płuc. 500 mg 1–2 × na dobę przez 7–14 dni.
Niepowikłane zakażenia układu moczowego. 250 mg 1 × na dobę przez 3 dni.
Powikłane zakażenia układu moczowego. 500 mg 1 × na dobę przez 7–14 dni.
Odmiedniczkowe zapalenie nerek. 500 mg 1 × na dobę przez 7–10 dni.
Przewlekle bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego. 500 mg 1 × na dobę przez 28 dni.
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. 500 mg 1–2 × na dobę przez 7–14 dni.
Płucna postać wąglika. 500 mg 1 ×na dobę przez 8 tygodni.
U chorych z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza, w zależności od stopnia niewydolności nerek (na podstawie klirensu kreatyniny).
U chorych z niewydolnością wątroby nie ma konieczności dostosowania dawkowania.
U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania, o ile nie współistnieje niewydolność nerek.
Sposób podawania:
Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, można dzielić wzdłuż rowka. Można przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmować 2 godziny przed przyjęciem albo 2 godziny po przyjęciu: soli żelaza, leków zobojętniających sok żołądkowy lub sukralfatu, ponieważ leki te zmniejszają wchłanianie preparatu. Preparat jest przyjmowany 1 raz na dobę, lub w dawkach podzielonych, 2 razy na dobę.
Stosowanie preparatu powinno być kontynuowane przez co najmniej 2–3 dni po ustąpieniu objawów.

↑ do góry

Czy można stosować Levoxa w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz:
· leki zobojętniające sok żołądkowy
· leki zawierające żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk
· sukralfat
· doustne preparaty antykoncepcyjne
· pochodne ksantyny (np. teofilinę, pentoksyfilinę)
· niesteroidowe leki przeciwzapalne (takie jak fenbufen)
· probenecyd
· metotreksat
· furosemid
· cymetydyna
· leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny np. warfarynę, acenokumarol)
· cyklosporyna
· glibenklamid
· leki mogące wydłużać odstęp QT w zapisie EKG (niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy).
Równoległe stosowanie lewofloksacyny z lekami zawierającymi żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk, z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy oraz z sukralfatem zmniejsza wchłanianie lewofloksacyny stosowanej doustnie. Dlatego preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed przyjęciem lub 2 godziny po przyjęciu tych leków. Niektóre antybiotyki mogą zmniejszać skuteczność działania doustnych preparatów antykoncepcyjnych; należy skonsultowac się z lekarzem. Niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. fenbufen), teofilina lub inne leki obniżające próg drgawkowy stosowane równolegle z preparatem mogą spowodować wystąpienie drgawek. Lewofloksacyna i leki wydalane przez kanaliki nerkowe (np. probenecyd, cymetydyna, furosemid, metotreksat) mogą wzajemnie hamować swoje wydalanie, co może prowadzić do zwiększenia ich stężeń we krwi i nasilenia działań niepożądanych. Chinolony mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, pochodnych kumaryny (np. warfaryny); w przypadku równoległego stosowania tych leków zalecane jest monitorowanie stanu pacjenta i parametrów krzepnięcia krwi (mogą wystąpić ciężkie działania niepożądane). Preparat może wydłużać okres biologicznego półtrwania stosowanej równolegle cyklosporyny. Preparat może zwiększać stężenie lub nasilać działanie glibenklamidu (co może spowodować hipoglikemię); zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Stosowanie preparatu i leków, które mogą wydłużać odstęp QT (niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe, neuroleptyki) wymaga zachowania ostrożności.
Preparat może wpływać na wyniki badania stężenia opioidów i porfiryn w moczu.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Levoxa może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Do częstych lub niezbyt częstych działań niepożądanych mogących wystąpić po zastosowaniu preparatu należą: wysypka, świąd, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, niestrawność, brak łaknienia, bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia snu (senność, bezsenność), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, namnażanie się opornych bakterii i grzybów (po dłuższym stosowaniu preparatu), leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), eozynofilia. Rzadko może wystąpić zapalenie jelit a bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się ciężką uporczywą lub krwistą biegunką w trakcie lub po zakończeniu leczenia), którego przebieg może zagrażać życiu. Bardzo rzadko mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby. Rzadko reakcje psychotyczne, splątanie, pobudzenie, niepokój, depresja, sporadycznie próby samobójcze, omamy, zachowania zagrażające życiu. Rzadko parestezje, drżenia, drgawki, bardzo rzadko zaburzenia smaku i węchu, zaburzenia widzenia (niewyraźne, podwójne widzenie), zaburzenia słuchu i równowagi, zaburzenia czucia. Rzadko zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), u niektórych osób, zwłaszcza z istniejącymi czynnikami ryzyka, może wystąpić wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Rzadko reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka, duszność i skurcz oskrzeli. Do bardzo rzadkich ale ciężkich działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk ust, języka, gardła utrudniający oddychanie), niedociśnienie tętnicze i wstrząs anafilaktyczny. Bardzo rzadko nadwrażliwość na światło, reakcja podobna do choroby posurowiczej, a także zaburzenia w obrębie skóry i tkanki podskórnej (martwica skóry, wybroczyny, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka). Ciężkie reakcje skórne i reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić nawet po pierwszej dawce leku. Rzadko lub sporadycznie możliwe: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, osłabienie mięśni, bóle mięśni i stawów, zapalenia i zerwania ścięgien (głównie ścięgna Achillesa), nasilenie objawów miastenii, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomioliza), zaburzenia czynności nerek (bardzo rzadko ostra niewydolność nerek lub śródmiąższowe zapalenie nerek), zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza [znaczny niedobór granulocytów], zagrażająca życiu pancytopenia [niedobór erytrocytów, leukocytów i płytek krwi]), gorączka, alergiczne zapalenie płuc, zapalenie naczyń związane z nadwrażliwością, napady porfirii u chorych na porfirię, zaburzenia koordynacji mięśniowej.