21 grudnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Lekarze pacjentom - aktualne informacje o lekach
medycyna praktyczna dla pacjentów

Tolura (telmisartan) - tabl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 listopada 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Tolura tabl. 40 mg 28 tabl. Krka 18.82 9.32   
Tolura tabl. 40 mg 56 tabl. Krka 33.49 14.49   
Tolura tabl. 40 mg 84 tabl. Krka 39.51 11.85   
Tolura tabl. 80 mg 28 tabl. Krka 33.49 14.49   
Tolura tabl. 80 mg 56 tabl. Krka 64.36 26.36   
Tolura tabl. 80 mg 84 tabl. Krka 75.32 22.60   

Preparat zawiera substancję: telmisartan

Inne preparaty zawierające telmisartan: Actelsar (tabl.) , Micardis (tabl.) , Polsart (tabl.) , Pritor (tabl.) , Telmisartan Apotex (tabl.) , Telmisartan EGIS (tabl. powl.) , Telmisartan Mylan (tabl.) , Telmisartan Sandoz (tabl.) , Telmix (tabl.) , Telmizek (tabl.) , Tezeo (tabl.) , Zanacodar (tabl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Tolura?

Lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, ogranicza działanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Tolura?

Substancją czynną preparatu jest telmisartan należący do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II lub sartanami. Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II, co uniemożliwia ich wiązanie się z angiotensyną II i hamuje jej działanie (leki z tej grupy często oznaczane są skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Agiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie telmisartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego. U chorych z niewydolnością serca zmniejszają opór naczyniowy, co poprawia warunki hemodynamiczne, zwiększa wydolność wysiłkową i poprawia stan kliniczny. Wywierają ochronny wpływ na nerki zwalniając tempo rozwoju związanych z wysokim ciśnieniem i cukrzycą zaburzeń czynności nerek.
Telmisartan obniża ciśnienie tętnicze bez wpływu na częstotliwość rytmu serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego pojawia się stopniowo w ciągu 3. godzin po przyjęciu pojedynczej dawki telmisartanu i utrzymuje się dłużej niż 24 godziny. Pełny rozwój działania przeciwnadciśnieniowego wymaga zwykle 4.–8. tygodni stosowania preparatu.
↑ do góry

Kiedy stosować Tolura?

Preparat jest wskazany u dorosłych:
· w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego
· w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn sercowo–naczyniowych u osób z jawną chorobą miażdżycową (choroba niedokrwienna serca, udar mózgu, choroba tętnic obwodowych w wywiadzie) oraz u chorych na cukrzycę typu 2 z udokumentowanymi powikłaniami dotyczącymi narządów docelowych.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.
Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z zaburzeniami w odpływie żółci.
Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Tolura?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest zachowanie ostrożności. Indywidualnie dostosowaną dawkę ustali lekarz. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby, zaburzeń w odpływie żółci, zastoju żółci (preparat jest wydalany głównie z żółcią).
Stosowanie leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym preparatu, u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek.
U chorych z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność; lekarz zaleci regularne oznaczanie stężenia potasu i kreatyniny we krwi, parametrów charakteryzujących czynność nerek. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po przeszczepie nerki.
Należy zachować ostrożność, ponieważ preparat, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki, może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza u chorych ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem sodu (np. osoby przyjmujące uprzednio duże dawki leków moczopędnych, stosujące dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach). Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu.
Nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (np. lekami z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny) ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, omdlenia, zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jeżeli lekarz uzna takie leczenie skojarzone za konieczne należy ściśle kontrolować czynność nerek.
U chorych z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń czynności nerek, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina–angiotensyna–aldosteron (np. u chorych z ciężką niewydolnością serca, z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki) stosowanie leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron może wiązać się z ryzykiem wystąpienia gwałtowanego obniżenia ciśnienia tętniczego, skąpomoczu, zwiększenia stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz rzadko, ostrej niewydolności nerek. Należy zachować ostrożność, a leczenie powinno przebiegać pod szczególnym nadzorem lekarskim.
Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne.
Należy zachować ostrożność jeżeli preparat stosowany jest u chorych z upośledzonym odpływem krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), kardiomiopatia przerostowa).
U chorych na cukrzycę, przyjmujących leki przeciwcukrzycowe, w okresie stosowania preparatu może wystąpić hipoglikemia. Należy monitorować stężenie glukozy we krwi. Konieczne może być, aby lekarz dostosował dawkowanie leków przeciwcukrzycowych.
Stosowanie preparatu, podobnie jak stosowanie innych leków działających na układ renina–angiotensyna–aldosteron, może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca i może prowadzić do stanów zagrożenia życia. U osób z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia hiperkaliemii lekarz zaleci ścisłe monitorowanie stężenia potasu.
Do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą:
· osoby w podeszłym wieku (po 70. roku życia), chorzy na cukrzycę, osoby z niewydolnością nerek
· osoby przyjmujące równolegle preparat i/lub leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym: sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas, heparynę, leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny lub antagonistów receptora angiotensyny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, trimetoprim, leki immunosupresyjne takie jak cyklosporyna lub takrolimus
· osoby odwodnione, z niewyrównaną niewydolnością serca, kwasicą metaboliczną, a także chorzy, u których wystąpiło pogorszenie czynności nerek, w tym nagłe pogorszenie czynności nerek np. w przebiegu chorób zakaźnych, wystąpił rozpad komórek np. w przebiegu ostrego niedokrwienia kończyn czy rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych lub po rozległym urazie).
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Należy zachować ostrożność u osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych (osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych) ponieważ znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub udar mózgu.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
· preparat zawiera sorbitol (E420); w przypadku nietolerancji fruktozy nie należy stosować tego preparatu;
· preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może niekiedy powodować zawroty głowy, senność lub inne objawy, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

↑ do góry

Dawkowanie preparatu Tolura

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając płynem. Tabletki należy wyjmować z blistra bezpośrednio przed zastosowaniem. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Pierwotne nadciśnienie tętnicze: 40 mg 1 raz na dobę; u niektórych chorych wystarczy dawka 20 mg 1 raz na dobę; w razie konieczności lekarz zwiększy dawkę do 80 mg 1 raz na dobę lub zaleci równoległe stosowanie hydrochlorotiazydu (leku moczopędnego). Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu uzyskuje się po 4.–8. tygodniach leczenia.
Zmniejszenie częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych: 80 mg 1 raz na dobę. Zaleca się ścisłą kontrolę ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Konieczne może być aby lekarz dostosował dawkowanie leków przeciwnadciśnieniowych.
Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych poddawanych hemodializom lekarz zaleci zmniejszenie dawki początkowej do 20 mg 1 raz na dobę.
U chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza; dawka nie powinna przekraczać 40 mg 1 raz na dobę. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby lub zaburzeń odpływu żółci.
U chorych w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawkowania.
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.
↑ do góry

Czy można stosować Tolura w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz zaleci stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, suplementy potasu, leki moczopędne oszczędzające potas, takie jak np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, leki immunosupresyjne, takie jak np. takrolimus, cyklosporyna, leki z grupy inhibitorów ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, trimetoprim, heparyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania telmisartanu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi.
Preparat, podobnie jak leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE), może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie litu we krwi.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, ketoprofen, indometacyna) mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku.
Leki moczopędne (np. furosemid, hydrochlorotiazyd) mogą powodować zmniejszenie objętości krwi i zwiększać ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po zastosowaniu telmisartanu.
Inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać obniżające ciśnienie działanie preparatu. Leki mogące obniżać ciśnienie krwi (np. barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) zwiększają ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego.
Równolegle spożywany alkohol zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego.
Stosowane ogólnie kortykosteroidy zmniejszają przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tolura, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Niezbyt często możliwe: zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie gardła i zatok), zakażenia układu moczowego (w tym zapalenie pęcherza moczowego), niedokrwistość, hiperkaliemia, depresja, bezsenność, omdlenie, zawroty głowy, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), objawy wywołane niedociśnieniem tętniczym, w tym ortostatycznym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, osłabienie, zaburzenia równowagi), duszność, kaszel, ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, nudności, wymioty, świąd, wysypka, ból w klatce piersiowej, osłabienie, obfite pocenie się, bóle i kurcze mięśni, bóle pleców, zaburzenia czynności nerek w tym ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Rzadko: posocznica, niekiedy prowadząca do śmierci, eozynofilia (zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych tj. eozynofilów), małopłytkowość, hipoglikemia u chorych na cukrzycę, niepokój, senność, zaburzenia widzenia, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), ból stawów, ból kończyn, objawy grypopodobne, ból ścięgien (objawy podobne do zapalenia ścięgien), suchość błony śluzowej jamy ustnej, nieżyt żołądka, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), wyprysk, wysypka polekowa, rumień, ciężkie zmiany skórne (martwica toksyczna rozpływna). Bardzo rzadko śródmiąższowa choroba płuc.