24 kwietnia 2014 roku, [zaloguj się]

   Lekarze pacjentom
 

Tolura (telmisartan) - tabl.

↑ do góry

Postaci, dawki, ceny

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 marca 2014 r.

Nazwa preparatuPostać i dawkaProducentCena 100% Odpłatność po refundacji
Tolura tabl. 40 mg 28 tabl. Krka 18.84 8.73   
Tolura tabl. 40 mg 56 tabl. Krka 33.52 13.29   
Tolura tabl. 80 mg 28 tabl. Krka 33.52 13.29   
Tolura tabl. 80 mg 56 tabl. Krka 64.39 23.93   

Preparat zawiera substancję: telmisartan

Inne preparaty zawierające telmisartan: Actelsar (tabl.) , Micardis (tabl.) , Polsart (tabl.) , Pritor (tabl.) , Telmisartan Apotex (tabl.) , Telmisartan EGIS (tabl. powl.) , Telmisartan Mylan (tabl.) , Telmisartan Sandoz (tabl.) , Telmix (tabl.) , Telmizek (tabl.) , Tezeo (tabl.) , Zanacodar (tabl.)

Lek dostępny na receptę

↑ do góry

Co to jest Tolura?

Lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, ogranicza działanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.
↑ do góry

Co zawiera i jak działa Tolura?

Substancją czynną preparatu jest telmisartan. Jest to substancja należąca do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II (). Działanie tych leków polega na zniesieniu działania angiotensyny II poprzez zablokowanie jej specyficznych receptorów (leki te często oznaczane są skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Angiotensyna II jest substancją powodującą skurcz naczyń krwionośnych oraz stymulującą uwalnianie aldosteronu, czego skutkiem jest zwiększenie ciśnienia tętniczego. Działanie telmisartanu, podobnie jak innych leków z tej grupy, skutecznie blokuje możliwość połączenia angiotensyny II z jej specyficznym receptorem, co uniemożliwia jej działanie i w rezultacie prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, zmniejszenia stężenia aldosteronu i obniżenia ciśnienia tętniczego. Preparaty z tej grupy stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego. U chorych z niewydolnością serca zmniejszają opór naczyniowy, co poprawia warunki hemodynamiczne, zwiększa wydolność wysiłkową i poprawia stan kliniczny. Wywierają ochronny wpływ na nerki zwalniając tempo rozwoju związanych z wysokim ciśnieniem i cukrzycą zaburzeń czynności nerek.
Obniżenie ciśnienia tętniczego pojawia się stopniowo w ciągu 3. godzin po przyjęciu pojedynczej dawki telmisartanu i utrzymuje się przez 24 godziny. Pełny rozwój działania przeciwnadciśnieniowego wymaga zwykle 4.–8. tygodni stosowania preparatu.
↑ do góry

Kiedy stosować Tolura?

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych.
↑ do góry

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występują u Ciebie ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub zaburzenia w odpływie żółci.
Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.
↑ do góry

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Tolura?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest zachowanie ostrożności. Indywidualnie dostosowaną dawkę ustali lekarz. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby, zaburzeń w odpływie żółci, zastoju żółci (preparat jest wydalany głównie z żółcią).
Stosowanie preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek.
U chorych z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność; lekarz zaleci regularne oznaczanie stężenia potasu i kreatyniny we krwi, parametrów charakteryzujących czynność nerek. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki.
Preparat, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki, może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i dlatego należy zachować ostrożność, zwłaszcza u osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem sodu (np. osoby przyjmujące uprzednio duże dawki leków moczopędnych, stosujące dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach). Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu.
Nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z lekami z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitorów ACE) ze względu na ryzyko wystąpienia znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, omdlenia, zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemii) oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jeżeli lekarz uzna takie leczenie skojarzone za konieczne należy ściśle kontrolować czynność nerek.
U osób, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina–angiotensyna–aldosteron np. u chorych z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej stosowanie preparatu może wiązać się z ryzykiem wystąpienia gwałtowanego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek.
Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ preparat jest u nich nieskuteczny.
Należy zachować ostrożność w przypadku upośledzenia odpływu krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa).
Stosowanie preparatu, podobnie jak stosowanie innych leków działających na układ renina–angiotensyna–aldosteron, może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca i może prowadzić do śmierci. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (chorzy na cukrzycę, osoby z niewydolnością nerek, w podeszłym wieku, odwodnione, z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną, osoby przyjmujące leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym: sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas, heparynę, leki z grupy inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, trimetoprim, leki immunosupresyjne takie jak cyklosporyna lub takrolimus, a także chorzy, u których wystąpiło pogorszenie czynności nerek, w tym nagłe pogorszenie czynności nerek np. w przebiegu chorób zakaźnych, chorzy, u których wystąpił rozpad komórek np. w przebiegu ostrego niedokrwienia kończyn czy rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych lub po rozległym urazie).
U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego.
Należy zachować ostrożność u osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych (osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych) ponieważ znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub udar mózgu.
Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta stosująca preparat planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, który zaleci zmianę sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania i skonsultować się z lekarzem. W razie potrzeby lekarz zaleci stosowanie innych preparatów obniżających ciśnienie tętnicze.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
­ preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu
preparat zawiera sorbitol; w przypadku nietolerancji fruktozy nie należy stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może, u niektórych osób, powodować zawroty głowy, senność lub inne objawy, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu stosowanej dawki leku.
↑ do góry

Dawkowanie preparatu Tolura

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając wodą. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dorośli:
Pierwotne nadciśnienie tętnicze: 40 mg 1 raz na dobę; u niektórych chorych wystarczy dawka 20 mg 1 raz na dobę; w razie konieczności lekarz zwiększy dawkę do 80 mg 1 raz na dobę lub zaleci równoległe stosowanie hydrochlorotiazyd (leku moczopędnego). Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu uzyskuje się po 4.–8. tygodniach leczenia.
Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej leku u chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych poddawanych hemodializom lekarz zaleci zmniejszenie dawki początkowej do 20 mg 1 raz na dobę.
U chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza; dawka nie powinna przekraczać 40 mg 1 raz na dobę. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby lub zaburzeń odpływu żółci.
U chorych w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawkowania.
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia i nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.
↑ do góry

Czy można stosować Tolura w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy natychmiast zaprzestać jego przyjmowania i skonsultować się z lekarzem. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.
↑ do góry

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprim, takrolimus, cyklosporyna, heparyna, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania telmisartanu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi.
Preparat, podobnie jak leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE), może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie litu we krwi.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, ketoprofen, indometacyna) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku.
Leki przeciwnadciśnieniowe, w tym leki moczopędne (furosemid, hydrochlorotiazyd) i inne leki mogące obniżać ciśnienie krwi (np. barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) zwiększają ryzyko wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego.
Równolegle spożywany alkohol zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego.
Stosowane ogólnie kortykosteroidy zmniejszają przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.
↑ do góry

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tolura, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Niezbyt często możliwe: zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), bezsenność, omdlenie, zawroty głowy, niedociśnienie, ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, nudności, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, wysypka, ból w klatce piersiowej, duszność, obfite pocenie się, zaburzenia czynności nerek w tym ciężka niewydolność nerek. Rzadko: osłabienie, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia (np. zawroty głowy, osłabienie, zaburzenia równowagi), zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie gardła i zatok), zakażenia układu moczowego (w tym zapalenie pęcherza moczowego), niedokrwistość, małopłytkowość, niepokój, depresja, zaburzenia widzenia, przyspieszenie czynności serca (tachykardia), ból stawów, ból kończyn, bóle i kurcze mięśni, bóle pleców, objawy grypopodobne, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), rumień. Dodatkowo możliwe inne działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: zmniejszenie czynności serca, posocznica, niekiedy prowadząca do śmierci, eozynofilia (zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych, eozynofilów), reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, wyprysk, wysypka polekowa, toksyczne uszkodzenie skóry, ból ścięgien (objawy podobne do zapalenia ścięgien).