Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Endoxan (cyklofosfamid) - drażetki

Nazwa preparatu Postać; dawka; opakowanie Producent Cena 100% Cena po refundacji W której aptece?
Endoxan drażetki; 50 mg; 50 draż. Baxter Oncology 88.08 3.20
0.00
Sprawdź

Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 września 2018 r.

Preparat zawiera substancję: cyklofosfamid

Lek dostępny na receptę

Co to jest Endoxan?

Jest to lek przeciwnowotworowy stosowany w chemioterapii nowotworów.

Co zawiera i jak działa Endoxan?

Substancją czynną preparatu jest cyklofosfamid. Jest to związek organiczny stosowany jako lek przeciwnowotworowy. Wykazuje działanie chemioterapeutyczne dopiero po przemianach metabolicznych w wątrobie do form aktywnych. Metabolity cyklofosfamidu wykazują działanie alkilujące w stosunku do makrocząsteczek biologicznych, w szczególności do DNA, co prowadzi do ich chemicznej modyfikacji. Alkilacja powoduje fragmentację łańcuchów DNA, zaburzenia syntezy kwasów nukleinowych (DNA i RNA) oraz białek i prowadzi do śmierci komórki. Działanie cytotoksyczne preparatu dotyczy szczególnie komórek szybko dzielących się (w których mechanizmy naprawy DNA są niewystarczające) jakimi są komórki nowotworowe. Cyklofosfamid jest powszechnie stosowany doustnie lub dożylnie w chemioterapii wielu typów nowotworów a także w leczeniu immunosupresyjnym.

Kiedy stosować Endoxan?

Preparat jest wskazany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym w następujących chorobach:
• ostra lub przewlekła białaczka limfoblastyczna lub limfocytowa
• białaczka szpikowa
• chłoniak Hodgkina
• chłoniak nieziarniczy
• szpiczak mnogi
• rak jajnika
• rak piersi
• drobnokomórkowy rak płuc
• nerwiak niedojrzały (neuroblastoma)
• mięsak Ewinga
• mięśniakomięsak prążkowany u dzieci
• kostniakomięsak
• ziarniniak Wegenera,
a także w leczenie immunosupresyjnym w przeszczepach organów, jako bodziec warunkujący, poprzedzający alogeniczne przeszczepienie szpiku kostnego (ciężka anemia aplastyczna, ostra białaczka szpikowa i ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa).

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie należy stosować preparatu w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli rozpoznano u Ciebie:
• czynne zakażenia
• znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego (szczególnie po wcześniejszym stosowaniu leków cytotoksycznych i/lub radioterapii)
• zapalenie pęcherza moczowego i obturację (zmniejszenie drożności) dróg moczowych.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Endoxan?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzenie określonych badań kontrolnych. Leczenie może być prowadzane wyłącznie pod nadzorem lekarza onkologa, posiadającego doświadczenie w stosowaniu chemioterapii przeciwnowotworowej.
Podczas leczenia lekarz zaleci regularne (w niektórych przypadkach nawet codzienne) badania hematologiczne ze względu na duże prawdopodobieństwo wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego, zwłaszcza u chorych po wcześniejszej radioterapii lub chemioterapii oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek. Istnieje ryzyko wystąpienia leukopenii (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów] w morfologii krwi) oraz małopłytkowości (zmniejszenie liczby płytek krwi). Jeżeli liczba krwinek białych będzie mniejsza niż 2500/mikrolitr lub liczba płytek krwi będzie mniejsza niż 50 000/mikrolitr lekarz zaleci przerwanie stosowania preparatu. Może też zalecić profilaktyczne przyjęcie antybiotyków i/lub leków przeciwgrzybiczych. Zwykle najniższe wartości (nadir) liczby krwinek białych i płytek krwi występują w 1. lub w 2. tygodniu leczenia a obraz krwi normalizuje się z reguły w ciągu 3 tygodni.
Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z osłabioną odpowiedzią immunologiczną (np. w przypadku cukrzycy), z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, po wcześniejszej radioterapii lub chemioterapii a także u chorych osłabionych lub w podeszłym wieku. W każdym przypadku indywidualnie lekarz dostosuje dawkowanie.
Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć zapalenie pęcherza moczowego, niedrożność dróg moczowych i zakażenia. Konieczne jest regularne opróżnianie pęcherza moczowego i przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów w celu zapewnienia odpowiedniego nawodnienia. Lekarz może także zalecić stosowanie mesny. Pozwoli to ograniczyć toksyczne działania preparatu na pęcherz moczowy. Jeżeli w okresie leczenia wystąpi zapalenie pęcherza moczowego lub w moczu pojawią się krwinki czerwone (erytrocyty) leczenie należy przerwać do czasu ustąpienia objawów. Chorzy z zaburzeniami czynności nerek wymagają ścisłej obserwacji medycznej.
Toksyczne działanie preparatu na serce może być nasilone o chorych poddawanych wcześniej radioterapii (napromienianie okolicy serca) lub chorych leczonych antybiotykami antacyklinowymi (np. doksorubicyną) lub pentostatyną. Chorzy z wcześniej istniejącą chorobą serca wymagają regularnej kontroli elektrolitów i ścisłej obserwacji medycznej.
Stosowanie preparatu wiąże się z możliwością toksycznego działania leku na układ pokarmowy i wystąpienia nudności i wymiotów oraz zapalenia jamy ustnej. Aby zmniejszyć nasilenie działań niepożądanych lekarz zaleci stosowanie preparatów przeciwwymiotnych. Należy zaprzestać spożywania alkoholu, który może nasilać nudności i wymioty. Dbałość o higienę jamy ustnej może pomóc w złagodzeniu objawów stanu zapalnego.
Należy zachować ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności wątroby. W każdym przypadku indywidualnie lekarz rozważy zasadność stosowania leku i ustali odpowiednie w danym przypadku dawkowanie. Nie zaleca się spożywania alkoholu, który może zwiększyć ryzyko zaburzenia czynności wątroby.
Aktywacja działania cytotoksycznego leku następuje w wątrobie, dlatego po przypadkowym wynaczynieniu preparatu ryzyko uszkodzenia okolicznych tkanek jest stosunkowo niewielkie. W przypadku wynaczynienia personel medyczny przerwie wlew dożylny, usunie roztwór leku z tkanki i przepłucze miejsce wynaczynienia roztworem soli fizjologicznej.
Chorzy na cukrzycę powinni pamiętać o regularnym kontrolowaniu stężenia glukozy we krwi.
Leczenie cyklofosfamidem może spowodować nieodwracalną bezpłodność. Dlatego mężczyźni, którzy w przyszłości zamierzają zostać ojcami powinni skonsultować się z lekarzem w sprawach dotyczących możliwości zebrania i przechowywania nasienia pobranego przed rozpoczęciem leczenia.
Osoby leczone preparatem (zarówno mężczyźni jak i kobiety) powinny bezwzględnie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej antykoncepcji aby zapobiec ciąży w okresie leczenia oraz dodatkowo przez 6 miesięcy po jego zakończeniu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może powodować działania niepożądane (np. wymioty, niewydolność sercowo–naczyniową), które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zachować ostrożność i skonsultować się z lekarzem w sprawie oceny zdolności do uczestnictwa w ruchu drogowym lub do obsługi maszyn/urządzeń.

Dawkowanie preparatu Endoxan

Preparat ma postać drażetek (podawanych doustnie) lub proszku do przygotowania roztworu do wstrzykiwań (przygotowany roztwór może być podawany wyłącznie dożylnie). W przypadku podań dożylnych czas trwania wlewu wynosi 30–120 minut. Wlew dożylny może być prowadzony tylko przez kwalifikowany personel medyczny. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz określi czas trwania leczenia oraz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, oczekiwanego rezultatu, sytuacji klinicznej, oraz od tego czy preparat stosowany będzie w monoterapii czy jako składnik chemioterapii wielolekowej. W trakcie leczenia lekarz będzie dostosowywał dawkowanie w zależności od wyników badań hematologicznych (liczby krwinek białych) a także w zależności od nasilenia działań niepożądanych.
Dawkowanie zalecane w monoterapii chorób nowotworowych u dorosłych i u dzieci:
leczenie długotrwałe: 120–240 mg/m2 powierzchni ciała na dobę
leczenie przerywane: 400–600 mg/m2 powierzchni ciała na dobę, co 2–5 dni
leczenie przerywane z zastosowaniem dużych dawek: 800–1600 mg/m2 powierzchni ciała (możliwe też dawki większe np. jako bodziec warunkujący przed przeszczepem szpiku kostnego) co 3–4 tygodni.
W leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi zwykle stosuje się mniejsze dawki lub wydłuża się przerwę pomiędzy kolejnymi cyklami leczenia.
W przypadku występowania zahamowania czynności szpiku kostnego, ciężkich zaburzeń czynności wątroby lub zaburzeń czynności nerek lekarz odpowiednio zmniejszy dawkę.
U dzieci i młodzieży zaleca się takie samo dawkowanie jak u dorosłych.
U osób w podeszłym wieku lekarz dostosuje dawkowanie w zależności od stanu ogólnego, współistniejących chorób i stosowanych leków.

Czy można stosować Endoxan w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Zobacz też ostrzeżenia zawarte w akapicie „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując preparat?".
Nie należy stosować preparatu w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz po rozważeniu korzyści dla matki w stosunku do ryzyka dla płodu uzna, że jest to bezwzględnie konieczne.
Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Równoległe stosowanie allopurynolu (lek stosowany np. w profilaktyce dny moczanowej lub w leczeniu kamicy dróg moczowych) lub hydrochlorotiazydu (lek moczopędny) może nasilać działanie preparatu hamujące czynność szpiku kostnego.
Preparat może nasilać hipoglikemizujące (zmniejszające stężenie glukozy we krwi) działanie pochodnych sulfonylomocznika stosowanych jako doustne leki przeciwcukrzycowe.
Stosowanie fenobarbitalu, fenytoiny, benzodiazepin lub wodzianu chloralu może nasilać metabolizm cyklofosfamidu przez enzymy mikrosomalne wątroby. Chloramfenikol może spowalniać metabolizm cyklofosfamidu. Leki przeciwgrzybicze (flukonazol, itrakonazol) hamują metabolizm cyklofosfamidu co może nasilać jego toksyczność.
Antybiotyki fluorochinolonowe (np. cyprofloksacyna) zastosowane przed rozpoczęciem leczenia preparatem (szczególnie przed przeszczepienie szpiku kostnego) mogą zmniejszyć skuteczność działania cyklofosfamidu i spowodować nawrót choroby zasadniczej.
W okresie leczenia nie należy stosować szczepionek zawierających żywe drobnoustroje z powodu ryzyka wystąpienia uogólnionej choroby poszczepiennej mogącej spowodować zgon. Odpowiedź immunologiczna na inne szczepienia prowadzone w okresie leczenia może być osłabiona ze względu na immunosupresyjne działanie cyklofosfamidu.
Niektóre leki zwiotczające mięśnie (np. chlorek sukcynylocholiny) stosowany w okresie leczenia cyklofosfamidem może powodować występowanie przedłużonych okresów bezdechu.
Antybiotyki antracyklinowe (np. doksorubicyna), pentostatyna, trastuzumab, cytarabina lub radioterapia okolic serca mogą nasilać kardiotoksyczne (uszkadzające serce) działania cyklofosfamidu. Równolegle stosowana chemioterapia może nasilać toksyczne działanie preparatu na płuca.
Należy zachować ostrożność podczas równoległego leczenia indometacyną, ze względu na ryzyko zatrucia wodnego.
Nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego ponieważ może to utrudniać aktywację preparatu i zmniejszać skuteczność jego działania. W okresie leczenia nie należy spożywać alkoholu, który może zmniejszać przeciwnowotworowe działanie preparatu.
Możliwe jest wystąpienie martwicy wątroby po interakcji cyklofosfamidu i azatiopryny (podawanej równolegle lub przed podaniem cyklofosfamidu).
Busulfan (lek cytostatyczny) może powodować spowolnienie wydalania cyklofosfamidu i doprowadzić do wystąpienia zaburzeń naczyniowych (choroba żylno–okluzyjna) i zapalenia błony śluzowej.
Cyklofosfamid może zmniejszać skuteczność działania cyklosporyny (lek immunosupresyjny, zmniejszający odpowiedź układu immunologicznego) i zwiększyć częstość występowania reakcji immunologicznej przeszczep przeciw gospodarzowi.
Ondansetron (lek stosowany w zapobieganiu nudnościom i wymiotom) może powodować zmniejszenie ekspozycji na cyklofosfamid co może zmniejszać skuteczność jego działania.
Tiotepa (lek cytostatyczny) może hamować aktywację cyklofosfamidu i zmniejszać skuteczność jego działania.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Endoxan może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Nasilenie działań niepożądanych preparatu może być większe, jeżeli jest on podawany w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami.
Bardzo często możliwe zahamowanie czynności szpiku i zaburzenia hematologiczne: leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów] w morfologii krwi), neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów] w morfologii krwi), a także związane z nimi zakażenia, gorączka neutropeniczna i rzadziej zapalenie płuc i sepsa. Bardzo często: nudności i wymioty, łysienie, zapalenie pęcherza moczowego (bardzo rzadko krwotoczne zapalenie pęcherza mogące doprowadzić do zgonu), występowanie krwinek czerwonych (erytrocytów) w moczu. Często: dreszcze, zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie, zapalenie błon śluzowych. Niezbyt często lub rzadko możliwe: niedokrwistość, małopłytkowość, krwawienia, reakcje nadwrażliwości, odwodnienie, biegunka, zapalenie jamy ustnej i/lub gardła, jadłowstręt, anoreksja, zaparcia, wysypka, stan zapalny skóry, świąd, trwała utrata włosów, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby), ból w klatce piersiowej, zaburzenia czynności serca (przyspieszenie czynności serca, zaburzenia rytmu, kardiomiopatia, niewydolność serca, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zmiany w EKG), zaburzenia owulacji (w tym nieodwracalne), brak miesiączki, zaburzenia spermatogenezy. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia wtórnych nowotworów (raka pęcherza moczowego, zespołów mielodysplastycznych, ostrej białaczki). Bardzo rzadko zaburzenia oddechowe (duszność, kaszel, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie płuc, wysięk do opłucnej, niewydolność oddechowa, ciężki ostry zespół oddechowy [ARDS]), choroba zakrzepowo–zatorowa, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespół hemolityczno–mocznicowy, zmiany ciśnienia tętniczego, dusznica bolesna, zapalenie mięśnia sercowego, migotanie przedsionków/komór, zawał serca, krwotoczne zapalenie okrężnicy, krwotoczne zapalenie trzustki, puchlina brzuszna, zespół zamknięcia żył wątrobowych, powiększenie wątroby, żółtaczka, rozpad mięśni prążkowanych, niewydolność nerek, zatrzymanie płynów, zapalenie śródmiąższowe i stwardnienie ściany pęcherza, zespół niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Bardzo rzadko zespół rozpadu guza, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia), stany splątania, drgawki, zaburzenia czuciowe (parestezje), upośledzenie wzroku, zapalenie spojówek, bóle głowy, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. zapalenie żyły, rumień, ból). Bardzo rzadko możliwe niebezpieczne dla życia reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, odbarwienia dłoni, paznokci i spodu stóp, rumień na obszarze napromienianym.

Inne preparaty na rynku polskim zawierające cyklofosfamid

Endoxan (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.