Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Mianseryna (opis profesjonalny)

Działanie

Czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, pochodna piperazynoazepiny. Antagonista receptora a2-adrenergicznego, nasila przemianę noradrenaliny w mózgu, nie hamuje wychwytu zwrotnego noradrenaliny obwodowo, działa antagonistycznie wobec niektórych receptorów serotoninergicznych oraz receptora H1, praktycznie pozbawiony jest działania cholinolitycznego. Wykazuje także działanie przeciwlękowe, uspokajające, poprawia jakość snu poprzez jego wydłużenie i pogłębienie, praktycznie nie wykazuje wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Podana p.o. wchłania się bardzo szybko, dostępność biologiczna, ze względu na efekt pierwszego przejścia, wynosi 20–30%. tmax wynosi 2–3 h, w ok. 90–95% wiąże się z białkami osocza. Stan stacjonarny osiąga po ok. 6 dniach stosowania. Powstające wskutek metabolizmu wątrobowego demetylomianseryna i 8-hydroksymianseryna wykazują aktywność farmakologiczną. Eliminacja jest dwufazowa, t1/2 w fazie eliminacji wynosi 6–39 h. Wydalana głównie przez nerki, w postaci metabolitów wolnych lub skoniugowanych, zaledwie kilka procent w postaci niezmienionej; nieznaczne ilości wydalane są z kałem.

Wskazania

Zespoły depresyjne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, zespół maniakalny, ciężka niewydolność wątroby. W przypadku wystąpienia hipomanii u osób z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, żółtaczki lub drgawek należy przerwać stosowanie mianseryny. U chorych na cukrzycę, z zaburzeniem czynności wątroby lub z niewydolnością nerek stosować ostrożnie, kontrolując dawki leków stosowanych równolegle. Zachować ostrożność u chorych na padaczkę. Mimo znacznie mniejszego działania kardiotoksycznego, w porównaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, stosować ostrożnie u osób z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, niedawno przebytym zawałem serca lub blokiem serca. Chociaż lek praktycznie nie wykazuje działania cholinolitycznego, należy zachować ostrożność i częściej kontrolować chorych z jaskrą z zamykającym się kątem przesączania oraz z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Chorych na depresję należy wnikliwie obserwować podczas leczenia (szczególnie w pierwszych tyg., w przypadku zmiany dawki oraz u chorych z grupy podwyższonego ryzyka) pod kątem nasilenia objawów depresji i wystąpienia myśli i/lub prób samobójczych. W celu uniknięcia powikłań hematologicznych na początku leczenia należy przeprowadzać pełne badanie morfologiczne krwi i powtarzać je co 4 tyg. przez 3 mies., szczególnie wnikliwie należy obserwować chorych z występującymi zaburzeniami hematologicznymi. Podczas stosowania mianseryny obserwowano przypadki zahamowania czynności szpiku kostnego zwykle w postaci granulocytopenii lub agranulocytozy. Objawy występują zwykle po 4–6 tyg. leczenia i zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. W przypadku wystąpienia takich objawów, jak ból gardła, zapalenie jamy ustnej i gardła, gorączka, należy przerwać leczenie i wykonać pełne badanie morfologiczne krwi. Podczas leczenia istnieje ryzyko wystąpienia hiponatremii. Nie zaleca się stosowania u osób do 18. rż. (zbyt mało danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży; w czasie badań obserwowano zwiększenie częstości występowania zachowań samobójczych i wrogości). U chorych w podeszłym wieku mogą wystąpić stany pobudzenia, splątania lub niedociśnienie ortostatyczne – zachować ostrożność. Preparatów zawierających laktozę nie stosować u osób z nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Interakcje

Nie podawać równolegle z inhibitorami MAO oraz w okresie 14 dni po ich odstawieniu. Leczenie moklobemidem można rozpocząć po co najmniej 7 dniach od zaprzestania podawania mianseryny. Nie stosować równolegle z innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Równoległe stosowanie z niektórymi lekami przeciwdrgawkowymi, przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi może hamować czynność szpiku kostnego. Mianseryna nasila działanie barbituranów, anksjolityków i leków uspokajających. Nie stwierdzono interakcji z: betanidyną, klonidyną, metylodopą, guanetydyną, propranololem (także w skojarzeniu z hydralazyną). W przypadku równoległego stosowania leków przeciwnadciśnieniowych należy kontrolować ciśnienie tętnicze. Mianseryna może wpływać na metabolizm pochodnych kumaryny, należy kontrolować parametry krzepliwości krwi. Zaleca się monitorowanie stężenia równolegle stosowanej fenytoiny. Karbamazepina i fenobarbital przyspieszają metabolizm mianseryny i mogą zmniejszać jej stężenie w osoczu. Mianseryna może osłabiać działanie przeciwdrgawkowe leków przeciwpadaczkowych, barbituranów oraz prymidonu poprzez zmniejszenie progu drgawkowego. Może nasilać działanie leków cholinolitycznych. Zmniejsza stężenie 1,25-dihydroksycholekalcyferolu w osoczu. Równoległe stosowanie glikozydów naparstnicy lub leków przeciwarytmicznych o działaniu chinidynopodobnym zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu. Podczas stosowania leku nie należy spożywać alkoholu.

Działania niepożądane

Najczęściej: nadmierne uspokojenie i senność na początku leczenia. Często: zwiększenie masy ciała, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, obrzęki. Niezbyt często: niedociśnienie ortostatyczne, wysypka, bóle stawów. Rzadko: zaburzenia czynności szpiku kostnego (granulocytopenia, agranulocytoza), hipomania, drgawki, zespół niespokojnych nóg, zespół neuroleptyczny złośliwy, bradykardia po podaniu dawki początkowej, żółtaczka. Może także wystąpić niedokrwistość, zwiększone łaknienie, myśli i/lub zachowania samobójcze, zmiana fazy u chorych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, nasilenie objawów psychotycznych, mania, zawroty głowy, uszkodzenie wątroby, wzmożone pocenie się, drżenie, osłabienie, ginekomastia, mlekotok, suchość w jamie ustnej, zaparcia. Objawy przedawkowania: przedłużona, nadmierna senność i uspokojenie. Możliwe jest wystąpienie zaburzeń rytmu serca, drgawek, ostrego spadku ciśnienia tętniczego, śpiączki oraz zahamowania czynności oddechowej. Brak swoistego antidotum; leczenie polega głównie na płukaniu żołądka i postępowaniu objawowym.

Ciąża i laktacja

Kategoria B. Nie stwierdzono szkodliwego działania na płód i niemowlę. Lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści wynikające z leczenia przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Lek w niewielkich ilościach przenika do pokarmu kobiecego, nie zaleca się karmienia piersią w czasie leczenia mianseryną.

Dawkowanie

P.o., 1 ×/d (na noc) lub w daw. podz.; tabletek nie należy rozgryzać lub kruszyć. Dorośli. Początkowo 30 mg/d, następnie dawkę można stopniowo zwiększać, dostosowując dawki do stanu klinicznego chorego. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 30–90 mg/d. Maks. dawka dobowa wynosi 200 mg/d. Zazwyczaj poprawę kliniczną obserwuje się po 2–4 tyg. leczenia. W przypadku niezadowalającej reakcji dawkę można zwiększyć. Jeśli w ciągu kolejnych 2–4 tyg. nie ma reakcji, leczenie należy przerwać. Po ustąpieniu objawów depresji leczenie kontynuować co najmniej 4–6 mies. W podeszłym wieku początkowo 30 mg/d, następnie dawkę ostrożnie zwiększać pod ścisłą kontrolą.

Uwagi

Podczas stosowania leku (szczególnie w pierwszych dniach leczenia) chorzy nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.

Preparaty na rynku polskim zawierające mianseryna

Deprexolet (tabletki powlekane)
Lerivon (tabletki powlekane)
Miansec (tabletki powlekane)
Miansec 30 (tabletki powlekane)
Miansegen (tabletki)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.