Lewotyroksyna

Lewotyroksyna jest otrzymywanym na drodze syntezy analogiem tyroksyny, będącej jednym z hormonów tarczycy.
Istnieją zaburzenia, w których dochodzi do zbyt małej produkcji hormonów tarczycy w stosunku do potrzeb organizmu. Rozwija się wtedy niedoczynność tarczycy objawiająca się m.in.: zmęczeniem, sennością, uczuciem ciągłego zimna, przyrostem masy ciała, zaburzeniami pamięci, a czasem nawet depresją. Łagodna niedoczynność może nie dawać żadnych objawów i rozwijać się podstępnie. Wydzielanie hormonów tarczycy: trijodotyroniny i tyroksyny jest regulowane przez przysadkę mózgową uwalniającą hormon tyreotropowy (TSH). TSH pobudza tarczycę do produkcji hormonów. Gdy stężenie hormonów tarczycy jest zwiększone, dochodzi do zmniejszenia wydzielana TSH, a kiedy jest zmniejszone – wydzielanie TSH rośnie. Oznaczanie stężenia TSH we krwi jest wstępnym badaniem oceniającym czynność tarczycy. Przyczyną niedoczynności tarczycy może być: choroba Hashimoto, będąca zapaleniem tarczycy o podłożu autoimmunologicznym, stan po leczeniu jodem promieniotwórczym, stan po operacyjnym usunięciu tarczycy, stosowanie niektórych leków, choroba przysadki (wtedy niedoczynność tarczycy może się rozwinąć wtórnie) oraz zapalenia tarczycy o podłożu innym niż w chorobie Hashimoto. Zmniejszenie wytwarzania hormonów tarczycy może być także konsekwencją niedoboru jodu, będącego składową ich cząsteczek.
Hormony tarczycy mają wpływ na wzrost i rozwój organizmu, w tym na rozwój mózgu. W sytuacji ich niedoboru we wczesnym dzieciństwie dochodzi do rozwoju kretynizmu. Kretynizm objawia się niskim wzrostem, krótkimi kończynami, opóźnionym rozwojem umysłowym; dziecko jest apatyczne i nieaktywne. Hormony tarczycy powodują zwiększenie zużycia tlenu przede wszystkim przez serce, mięśnie szkieletowe, wątrobę i nerki. Wywierają wpływ na przemianę materii. Pobudzają przemianę cholesterolu do kwasów żółciowych i zwiększają wiązanie tzw. „złego cholesterolu”, czyli LDL przez komórki wątroby dzięki czemu jest go mniej we krwi. Hormony tarczycy wpływają na czynność serca. W niedoczynności tarczycy obserwuje się zmniejszoną częstość rytmu serca, natomiast w nadczynności – zwiększoną.
Lewotyroksyna wykazuje podobne działanie do hormonów tarczycy. Wpływa na produkcję i wykorzystanie związków wysokoenergetycznych, zwiększa podstawową przemianę materii, przyspiesza procesy spalania, zwiększa komórkowe zużycie tlenu i temperaturę ciała, przyspiesza metabolizm tłuszczów, białek i węglowodanów. Lewotyroksyna zmniejsza osoczowe stężenie cholesterolu, fosfolipidów i triglicerydów (poprzez przyspieszenie ich przemiany), zwiększa osoczowe stężenie glukozy i wolnych kwasów tłuszczowych, przyspiesza podziały komórkowe, wzrost, różnicowanie i dojrzewanie komórek. Działa pobudzająco na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększa częstość rytmu serca oraz jego kurczliwość mięśnia sercowego, rozszerza naczynia krwionośne skóry, zwiększa objętość krwi krążącej, jak również przesączanie kłębuszkowe i wydalanie moczu, przy zmniejszonym wydalaniu substancji mineralnych: sodu, potasu, wapnia i fosforanów.
Lewotyroksyna jest wskazana w leczeniu zastępczym w niedoczynności tarczycy, w leczeniu wola obojętnego, jak również w leczeniu supresyjnym raka tarczycy. Lek stosuje się w zapobieganiu nawrotom po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego, w zależności od stopnia zachowanej czynności tarczycy po operacji. Innym wskazaniem do stosowania leku jest suplementacja skojarzona ze stosowaniem leków przeciwtarczycowych w trakcie leczenia nadczynności tarczycy. Lewotyroksyna znalazła także zastosowanie diagnostyczne w testach zahamowania czynności tarczycy.
Lek podaje się doustnie, na czczo, co najmniej 30 minut przez śniadaniem. Dawka jest dobierana indywidualnie. W większości wskazań leczenie trwa zwykle całe życie. Dawki terapeutyczne hormonów tarczycy nie powodują zmniejszenia masy ciała, dlatego ich stosowanie w tym celu nie jest uzasadnione; większe dawki tyroksyny mogą stanowić poważne zagrożenie zdrowia.
Po podaniu doustnym wchłania się z przewodu pokarmowego w ok. 80%. Posiłek, żywice jonowymienne, flora jelitowa zmniejszają wchłanianie. Lewotyroksyna wiąże się w 80% z białkami osocza. Biologiczny okres półtrwania zależy od stanu czynnościowego gruczołu tarczowego i wynosi: w niedoczynności tarczycy 9–10 dni; w przypadku prawidłowej funkcji hormonalnej tarczycy 3–7 dni; w nadczynności tarczycy 3–4 dni. Działanie terapeutyczne rozpoczyna się po 1–2 tyg. leczenia, a utrzymuje się do 3 tyg. po jego przerwaniu. Hormony tarczycy słabo przenikają przez łożysko i do pokarmu kobiecego.
Lewotyroksyna jest dostępna w postaci tabletek. Dostępne są także preparaty złożone, w których w jednej tabletce obok lewotyroksyny występuje jod lub liotyronina, będąca hormonem tarczycy.

Preparaty na rynku polskim zawierające lewotyroksyna

Eltroxin (tabletki)
Euthyrox N 25 (tabletki)
Euthyrox N 50 (tabletki)
Euthyrox N 75 (tabletki)
Euthyrox N 88 μg (tabletki)
Euthyrox N 100 (tabletki)
Euthyrox N 112 μg (tabletki)
Euthyrox N 125 (tabletki)
Euthyrox N 137 μg (tabletki)
Euthyrox N 150 (tabletki)
Euthyrox N 175 (tabletki)
Euthyrox N 200 (tabletki)
Letrox 50 (tabletki)
Letrox 75 (tabletki)
Letrox 100 (tabletki)
Letrox 125 (tabletki)
Letrox 150 (tabletki)
Wolarex (tabletki)


Zobacz substancje złożone zawierające lewotyroksyna

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies