Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Moksyfloksacyna

Moksyfloksacyna – jest lekiem przeciwbakteryjnym z grupy fluorowanych chinolonów (fluorochinolonów). Mechanizm działania chinolonów polega na hamowaniu syntezy DNA w komórkach bakteryjnych, poprzez blokowanie topoizomeraz II (enzymy rozcinające obie nici DNA): gyrazy DNA – enzymu odpowiedzialnego za zwijanie nici DNA i tworzenie izomerów przestrzennych nici DNA oraz topoizomerazy IV – enzymu odpowiedzialnego za rozdzielanie nici DNA po zakończeniu procesu replikacji. Zahamowanie aktywności tych enzymów prowadzi do uszkodzenia DNA i zablokowania licznych procesów komórkowych, np. zahamowanie gyrazy DNA skutkuje rozluźnieniem struktury i zwiększeniem przestrzeni zajmowanej przez DNA w komórce bakteryjnej. Ponieważ konsekwencją tego działania jest obumarcie komórki bakteryjnej, chinolony zaliczamy do leków bakteriobójczych. Istotne jest również to, że leki te nie działają na analogiczne enzymy u ssaków, w tym u człowieka. Fluorochinolony charakteryzują się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, czyli działają na liczne gatunki bakterii.
Aby lek przeciwbakteryjny zadziałał skutecznie, musi osiągnąć w miejscu zakażenia stężenie niezbędne do zahamowania wzrostu lub zabicia drobnoustroju chorobotwórczego, a równocześnie stężenie to musi pozostawać bezpieczne dla ludzkich komórek. Jeśli oba te warunki zostają spełnione, mówimy, że dany mikroorganizm jest wrażliwy na lek, jeśli nie – mamy do czynienia z opornością na lek. Oporność na chemioterapeutyk może być wrodzona lub nabyta w wyniku mutacji genetycznej bakterii i selekcji szczepów opornych czy poprzez przekazywanie genów oporności między komórkami bakteryjnymi (jest to tzw. transfer horyzontalny). Oporność na moksyfloksacynę często jest skutkiem mutacji genów kodujących bakteryjne topoizomerazy i zwykle rozwija się powoli i stopniowo. Mogą też występować mechanizmy lekooporności polegające na zmianie przepuszczalności ściany komórkowej bakterii lub czynnym usuwaniu substancji czynnej z wnętrza komórki bakteryjnej.
Ze względu na możliwe wystąpienie niekorzystnych działań na stawy i tkanki otaczające u dzieci, stosowanie mosyfloksacyny w tej grupie wiekowej jest przeciwwskazane.
Chinolonów zwykle nie stosuje się u pacjentów z chorobami ścięgien, szczególnie jeśli związane są one z wcześniejszym podawaniem leków z tej grupy. Związane jest to z ryzykiem wystąpienia zapalenia ścięgien lub ich uszkodzenia, a nawet zerwania. Dotyczy to zwłaszcza osób w podeszłym wieku oraz leczonych glikokortykosteroidami. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgien (np. powstanie bolesnego obrzęku) należy unikać wysiłku fizycznego i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Moksyfloksacynę stosuje się doustnie w leczeniu zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalnego zapalenia płuc (z wyjątkiem ciężkich przypadków), ostrego bakteryjnego zapalenia zatok, zapalenia narządów miednicy mniejszej o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu, przebiegającego bez ropnia jajowodowo-jajnikowego ani ropnia w miednicy mniejszej. W postaci kropli do oczu – miejscowe leczenie ropnego, bakteryjnego zapalenia spojówek.
Po podaniu doustnym moksyfloksacyna szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Największe stężenie we krwi osiągane jest po 0,5–4 h od podania. Biologiczny okres półtrwania wynosi ok. 12 h. Metabolizowana w wątrobie, wydalana w postaci niezmienionej lub w postaci metabolitów, przez nerki oraz z kałem.

Preparaty na rynku polskim zawierające moksyfloksacyna

Floxamic (krople do oczu, roztwór)
Floxamic Neo (krople do oczu, roztwór)
Floxitrat (tabletki powlekane)
Floxitrat Ofta (krople do oczu, roztwór)
Moloxin (tabletki powlekane)
Monafox (krople do oczu, roztwór)
Moxinea (tabletki powlekane)
Vigamox (krople do oczu, roztwór)


Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.